Cheiracanthium punctorium – Kolczak zbrojny

Eutichuridae – Zbrojnikowate
Dawniej w rodzinie Miturgidae. Głowotułów żółty, zielonkawożółty, lub żółtoczerwonawy; karapaks w przedniej części często wyraźnie zaczerwieniony – istotna cecha diagnostyczna gatunku. Chelicery (szczękoczułki) masywne i długie, brązowoczerwonawe z miejscowym zaczernieniem. Odwłok z wierzchu jasnożółty z bladym, beżowym pasem po środku, lub bez tego pasa; na bokach odwłok niekiedy brązowawy. Nogi zielonkawożółte, uzbrojone w kolce; pierwsza para odnóży dłuższa od pozostałych. Nie konstruuje sieci. Dzień spędza zwykle ukryty w rurkowatym oprzędzie ukrytym wśród traw, lub opadłych liści. Opuszcza go głównie nocą, aby aktywnie polować. Samice opiekują się jajami, a potem młodymi pajączkami; zaniepokojone bywają wtedy agresywne. Ukąszenie jest bolesne.

Cheiracanthium punctorium

Podlesice 07.08.2019 Fot. Roman Jasiak

  1. Liczebność. Rzadki. Czerwona Lista kat. EN
  2. Biotop. Łąki, polany, skraje lasów, nieużytki, murawy kserotermiczne, przydroża i przytorza, widne zarośla i inne ciepłe, otwarte tereny trawiaste; chętnie wilgotne
  3. Wymiary. Samica 10-15 mm. Samiec 7.5-12 mm
  4. Aktywność. Samice od marca do listopada. Samce spotykane latem, umierają wkrótce po kopulacji
  5. Lokalizacja. Śląskie
  6. Pokarm. Bezkręgowce; chętnie szarańczaki i modliszki. Samica pobiera pokarm do momentu złożenia jaj, po czym skupia się na ochronie jaj a potem młodych; wreszcie umiera z wyczerpania
  7. Podobne. Inne krajowe kolczaki są wyraźnie mniejsze, bądź występują wiosną; różnią się także posiadaniem ciemniejszego, bardziej kontrastowego pasa na odwłoku i ubarwieniem chelicer oraz przedniej części karapaksu (bez czerwonego odcienia) . Nieco podobne są aksamitniki z rodziny Clubionidae
  8. Uwagi. Autorem obserwacji jest Roman Jasiak
  9. Uwagi 2. Gatunek zidentyfikował Robert Rozwałka
  10. Ch.punctorium w bazie BioMap
  11. Więcej o gatunku

Leave a Reply