Rainieria calceata

Micropezidae
Ciało delikatne, smukłe, lśniące i czarne. Nogi patykowate. Przednie uda cale czarne. Na stopach białe skarpetki. To szalenie oryginalne stworzonko, notowane głównie z południowej części Polski. Lubi przebywać na powalonych pniach i przechadzać się na wyprostowanych nogach jak na szczudłach.

Bukowa Góra 25.06.2020 Fot. Jacek Strojny

R.calceata

Bukowa Góra 11.08.2016 Fot. Jacek Strojny

Cieszyn 17.05.2020 Fot. Aleksander Dorda

Lutowiska 31.05.2013

Lutowiska 31.05.2013

Rezerwat Bukowa Góra 23.06.2020 Jadłodajnia zwabiająca wiele osobników równocześnie Fot. Jacek Strojny

  1. Liczebność. Spotykana sporadycznie, choć coraz częściej. Nie wykazywana z Polski przez kilkadziesiąt lat, aż do 2000 roku. Aktualnie (rok 2020) nierzadka i miejscami bardzo liczna
  2. Biotop. Wilgotne lasy
  3. Wymiary. Długość ciała 5-7 mm
  4. Aktywność. Kwiecień – sierpień
  5. Lokalizacja. Bieszczady, śląskie, świętokrzyskie – rezerwat  Bukowa Góra w Przedborskim Parku Krajobrazowym
  6. Pokarm. Drapieżne, stołują się na ekskrementach, padlinie i prawdopodobnie na grzybach. Larwy żerują w zbutwiałym, przerośniętym grzybami drewnie
  7. Podobne. Znacznie rzadsza Rainieria latifrons ma bordowe przednie uda u nasady, a białe skarpetki tylko na pierwszej parze nóg. Również występuje na Bukowej Górze
  8. Uwagi. Autorami niektórych obserwacji są Jacek Strojny i Aleksander Dorda
Bukowa Góra 02.08.2015 Na ogromnych, powalonych bukach odbywały rójkę pojedyncze niedobitki. W apogeum pojawu w maju można było spotkać dziesiątki osobników ( na podstawie relacji Łukasza Mielczarka )

Bukowa Góra 02.08.2015 Na ogromnych, powalonych bukach odbywały rójkę pojedyncze niedobitki. W apogeum pojawu w maju można było spotkać dziesiątki osobników (na podstawie relacji Łukasza Mielczarka)

Rainieria

Bukowa Góra 15.06.2019 In copula Fot. Jacek Strojny

Lutowiska 31.05.2013

Lutowiska 31.05.2013

Bukowa Góra 02.08.2015

Bukowa Góra 02.08.2015

9 thoughts on “Rainieria calceata

  1. Rainieria calceata w tym roku (2015) obrodziła! Co najmniej kilkanaście osobników obserwowałem już na początku lipca w Ojcowskim Parku Narodowym i w Kamionce Wielkiej w Beskidzie Sądeckim.

  2. Tak, podobne doniesienia mam z Bukowej Góry od Łukasza Mielczarka. Ja widziałem ledwie kilka osobników w czerwcu w Bieszczadach.
    Powinienem się domyślić, że to Pan się kryje pod nickiem. Odwiedziny tak uznanego specjalisty są dla mnie nobilitujące. Dziękuję za zaproszenie na sympozjum w Ojcowie – w tej chwili nie mogę odpowiedzieć, czy będę miał okazję je wykorzystać.
    PS. Powodzenia i wytrwałości w pracach nad zlotolitkami. Wolne miejsce na mojej półce , tuż obok Pompilidae of Poland, czeka.

    • Dziękuję za miłe słowa. Pańska strona też zasługuje na komplementy! Gratuluję pomysłu i życzę wytrwałości w jej prowadzeniu. A co do wolnego miejsca na półce, to jest duża szansa, że jesienią stanie w nim książka w zielonej okładce 🙂 Pozdrawiam

  3. O, to szybciej niż się spodziewałem. Fantastyczna wiadomość, zwłaszcza w perspektywie zimy.
    Wytrwałości mi z pewnością nie zabraknie. A życzliwa pomoc szerokiego grona fachowców sprawia, że tym bardziej widzę sens prowadzenia tego bloga.
    I proszę się zwracać do mnie na Ty, jeśli to nie problem
    Pozdrawiam
    Rafał

  4. Fantastycznie, ze udało się tyle wyciągnąć. Nie pamiętam, czy mam ujęcia na głowę, a jestem zbyt daleko od domu, aby przejrzeć swoje pliki. Ponownie dziękuję za poświęcony czas.

Leave a Reply