Blepharipa pratensis – Polanica gruba

Tachinidae – Rączycowate
Ciało szaro opylone, na bokach odwłoku pomarańczowe plamy na tergitach 3 i 4. Policzki szerokie, oczy nagie, głaszczki masywne. Na 3 tergicie cztery, czasem 2 blisko siebie położone długie szczecinki marginalne – główna cecha diagnostyczna. Gatunek jednopokoleniowy. Samica składa jaja w pobliżu żerującej gąsienicy żywiciela. Ta zjada jaja i tak dochodzi do spasożytowania. W ciele jednej gąsienicy może się rozwijać ponad 20 larw, zwykle jest ich kilka.

Sangrodz 11.05.2012

Sangrodz 11.05.2012

Sangrodz 11.05.2012 Samica

Sangrodz 11.05.2012

Sangrodz 11.05.2012

Sangrodz 11.05.2012

  1. Liczebność. Pospolita
  2. Biotop. Lasy, zwłaszcza ich skraje i leśne polany, oraz parki, zadrzewienia, zagajniki
  3. Wymiary. Długość ciała 12-15 mm
  4. Aktywność. Maj – czerwiec
  5. Lokalizacja. Łódzkie. Występuje w całym kraju
  6. Pokarm. Spadź, rzadko zalatuje na kwiaty. Larwy są endoparazytoidami gąsienic Lymantria dispar – poziom spasożytowania może dochodzić nawet do 90% populacji motyla, oraz Dendrolimus pini – tutaj poziom spasożytowania osiąga 70%. Rzadziej żywicielami są Deilephila elpenor i Saturnia pyri
  7. Podobne. Liczne inne rączyce ze szczególnym uwzględnieniem rzadkiej i nieco mniejszej kuzynki Blepharipa schineri . Ma ona węższe głaszczki i pozbawiona jest szczecin na 3 tergicie, a u samicy przeważnie brak pomarańczowych plam na odwłoku
b-pratensis

Łódzki Ogród Botaniczny 19.05.2016 Samiec

blepharipa-male

Łódzki Ogród Botaniczny 19.05.2016

 

Dodaj komentarz