Oxyopidae – Śpiesznikowate
Samica brązowawa, samiec ciemniejszy, z czarnym deseniem; obie płci z ukośnymi białawymi pręgami na odwłoku i białymi pasami na karapaksie. Głowotułów zwężający się ku tyłowi. Oczy małe, ułożone w 4 rzędy. Nogi uzbrojone w liczne długie kolce, wyraźnie obrączkowane.
- Status. Pospolity, miejscami bardzo liczny
- Siedlisko. Głównie murawy kserotermiczne, wrzosowiska i nasłonecznione tereny otwarte
- Wymiary. Długość ciała 6-10 mm. Samce mniejsze od samic
- Aktywność. Maj – sierpień
- Lokalizacja. Małopolskie, łódzkie, śląskie, mazowieckie
- Pokarm. Drobne owady, na które poluje aktywnie, nie konstruując sieci. Wypatrzoną ofiarę zwykle atakuje stosując technikę skoku – a skacze nie gorzej od skakunów
- Podobne. Oxyopes heterophthalmus, u którego nogi nie są obrączkowane, lecz drobno plamkowane
- Uwagi. Autorzy obserwacji – Adrian Peplak Michał Rosiński Alfred Błażytko avidal
- Rozmieszczenie
- O.ramosus w iNat
Łódź 02.06.2014
















Hmm ciekawe, w książce Heiko Bellmana jego status opisany jest nieco inaczej, sam dopiero w tym roku go widuję jak gdyby „ przywędrował”. W Niemczech zagrożony wyginięciem, w PL nie tak rzadki, w ten sposób jest opisany.
Jego przewodniki są co jakiś czas wznawiane, ale wątpię, aby były przy tym uwspółcześniane – a przecież on sam już nie żyje od ponad dekady. Być może dawniej było, jak cytujesz. Obecnie znajduję go niemal wszędzie tam, gdzie warunki są sprzyjające. Właściwie nie znalazłem wrzosowiska, na którym by go nie było. Co prawda nie sprawdzałem w zachodniej części kraju. Mapki, które można znaleźć pod załączonym w opisie linkiem czy też w iNat nie są w pełni adekwatne; wciąż zbyt mało osób zajmuje się obserwowaniem przyrody w naszym trudnym do ogarnięcia rozumem kraju.
Tym niemniej jestem gotów na korektę, jeśli zostanę przekonany, że z rysieniem jest z nim gorzej, niż sądziłem.