Leiobunum gracile – Łabuń ciemny

Sclerosomatidae
Wzgórek oczny (guzek oczny) mały, pozbawiony kolców, gładki. Ubarwienie ciała kontrastowe – u samicy przód głowotułowia zwykle biały z czarną plamą przed wzgórkiem ocznym; u samca białawy lub żółty z czarną plamą przed wzgórkiem ocznym. Odwłok samicy szarobrunatnoczarny z jasnymi bokami i wierzchołkiem, odwłok samca smoliście czarny z drobnymi, jasnymi plamkami. Powierzchnia tergitów 1-4 u obu płci pokryta gwiaździstymi zmarszczkami. Nogi cienkie i bardzo długie; krętarze jasne, tej samej barwy co biodra.

L. gracile

Lubień 08.08.2019 Fot. Maksymilian Syratt

Łężyckie Skałki 16.10.2016 Fot. Ryszard Orzechowski

Ojcowski Park Narodowy 30.06.2020 Osobnik młodociany Fot. Maksymilian Syratt

  1. Liczebność. Pospolity na wschodzie i południowym wschodzie kraju, zdecydowanie rzadki w centrum, na zachodzie i północy
  2. Biotop. Wilgotne, cieniste lasy liściaste i iglaste, zarośla, parki, cmentarze, zbocza skalne, jaskinie, bunkry, rumowiska kamienne, połoniny; stosunkowo niechętnie kolonizuje ludzkie osiedla i miasta
  3. Wymiary. Samica 4.6-7.3 mm. Samiec 3.3-5 mm
  4. Aktywność. Połowa sierpnia – początek grudnia. Osobniki młodociane od maja do września; w górach przez cały rok
  5. Lokalizacja. Góry Stołowe, małopolskie. Występuje przypuszczalnie w całym kraju
  6. Pokarm. Drobne bezkręgowce, grzyby
  7. Podobne. Wykazany z Karkonoszy Leiobunum rupestre różni się m.in. ziarenkowata strukturą powierzchni tergitów 1-4. U pozostałych krajowych łabuni krętarze nóg są ciemniejsze od bioder. Do grupy gatunkowej zalicza się także nie występujący w Polsce Leiobunum subalpinum
  8. Uwagi. Autorami obserwacji są Maksymilian SyrattRyszard Orzechowski
  9. Uwagi 2. Identyfikacja Robert Rozwałka

Leave a Reply