Leiobunum gracile – Łabuń ciemny

Sclerosomatidae
Wzgórek oczny ( guzek oczny ) mały, pozbawiony kolców, gładki. Ubarwienie ciała kontrastowe – u samicy przód głowotułowia zwykle biały z czarną plamą przed wzgórkiem ocznym; u samca białawy lub żółty z czarną plamą przed wzgórkiem ocznym. Odwłok samicy szarobrunatnoczarny z jasnymi bokami i wierzchołkiem, odwłok samca smoliście czarny z drobnymi, jasnymi plamkami. Powierzchnia tergitów 1-4 u obu płci pokryta gwiaździstymi zmarszczkami. Nogi cienkie i bardzo długie; krętarze jasne, tej samej barwy co biodra..

Łężyckie Skałki 16.10.2016 Fot. Ryszard Orzechowski

  1. Liczebność. Pospolity na wschodzie i południowym wschodzie kraju, zdecydowanie rzadki w centrum, na zachodzie i północy
  2. Biotop. Wilgotne, cieniste lasy liściaste i iglaste, zarośla, parki, cmentarze, zbocza skalne, jaskinie, bunkry, rumowiska kamienne, połoniny; stosunkowo niechętnie kolonizuje ludzkie osiedla i miasta
  3. Wymiary. Samica 4.6-7.3 mm. Samiec 3.3-5 mm
  4. Aktywność. Połowa sierpnia – początek grudnia. Osobniki młodociane od maja do września; w górach przez cały rok
  5. Lokalizacja. Góry Stołowe. Wystepuje przypuszczalnie w całym kraju
  6. Pokarm. Drobne bezkręgowce, grzyby
  7. Podobne. Wykazany z Karkonoszy Leiobunum rupestre różni się min. ziarenkowata strukturą powierzchni tergitów 1-4. U pozostałych krajowych łabuni krętarze nóg są ciemniejsze od bioder. Do grupy gatunkowej zalicza się także nie występujący w Polsce Leiobunum subalpinum
  8. Uwagi. Autorem obserwacji jest Ryszard Orzechowski
  9. uwagi 2. Identyfikacja Robert Rozwałka

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s