Dicyphus errans – Dybiel zwyczajny

Miridae – Tasznikowate
Ciało smukłe. Głowa i przedplecze czarne, rzadziej jasnobrązowe, a nawet żółte. Na szczycie głowy para czarnych pasów, które często łączą się ze sobą. Oczy duże, czerwonobrązowe. Scutellum czarne z klinowatymi rozjaśnieniami bocznymi. Skrzydła jasne, delikatnie ciemno plamkowane, lub pozbawione plamek; osobniki dorosłe makropteryczne (skrzydła sięgają poza wierzchołek odwłoka). Nogi bladożółte; tylne golenie uderzająco długie. Człony 2-4 czułków czarne.

Łódź – BRUS 18.07.2020

Park Piłsudskiego 25.06.2017

  1. Liczebność. Nierzadki, trudny do wypatrzenia
  2. Biotop. Zarośla, polany, parki, tereny ruderalne, skraje lasów z ziołoroślami
  3. Wymiary. Długość ciała 4.5-5.4 mm
  4. Aktywność. Czerwiec – październik (dwa pokolenia w sezonie) i po przezimowaniu wiosną aż do kwietnia/maja
  5. Lokalizacja. Łódzkie. Występuje w całym kraju
  6. Pokarm. Semizoofag – wysysa soki roślinne (głównie z pokrzyw, wierzbownic i dziewann) oraz drobne bezkręgowce o miękkim ciele
  7. Podobne. W Polsce występuje 9 innych gatunków z rodzaju, które w zależności od gatunku różnią się min. ubarwieniem czułków (diagnostyczny jest zwłaszcza 2 człon) i głowy, długością tylnych goleni czy długością skrzydeł. Prawidłowe rozpoznanie może być problematyczne
  8. Więcej o gatunku
  9. Rozmieszczenie
  10. Wymowa: dicyfus errans
Dicyphus

Łódzki Ogród Botaniczny 22.07.2018 Ze złowioną mszycą

Dic.errans

Łódzki Ogród Botaniczny 22.07.2018

D.errans

Łódzki Ogród Botaniczny 22.07.2018

D errans

Łódzki Ogród Botaniczny 22.07.2018

Leave a Reply