Dicyphus errans – Dybiel zwyczajny

Miridae – Tasznikowate
Ciało smukłe. Głowa i przedplecze czarne, rzadziej jasnobrązowe, a nawet żółte. Oczy duże, czerwonobrązowe. Skrzydła jasne, delikatnie ciemno plamkowane, lub pozbawione plamek; osobniki dorosłe makropteryczne ( skrzydła sięgają poza wierzchołek odwłoka ). Nogi bladożółte; tylne golenie uderzająco długie. Człony 2-4 czułków czarne.

Łódź – Park Piłsudskiego 25.06.2017

Park Piłsudskiego 25.06.2017

  1. Liczebność. Nierzadki, trudny do wypatrzenia
  2. Biotop. Zarośla, polany, parki, tereny ruderalne, skraje lasów z ziołoroślami
  3. Wymiary. 4.5-5.1 mm
  4. Czas lotu. Czerwiec – październik
  5. Lokalizacja. Łódź. Występuje w całym kraju
  6. Pokarm. Semizoofag – wysysa soki roślinne ( głównie z pokrzyw, wierzbownic i dziewann ) oraz drobne bezkręgowce o miękkim ciele
  7. Podobne. W Polsce występuje 9 innych gatunków z rodzaju, które w zależności od gatunku różnią się min. ubarwieniem czułków ( diagnostyczny jest zwłaszcza 2 człon ) i głowy, długością tylnych goleni czy długością skrzydeł. Prawidłowe rozpoznanie może być problematyczne
  8. Więcej o gatunku
  9. Rozmieszczenie
  10. Wymowa: dicyfus errans
Dicyphus

Łódzki Ogród Botaniczny 22.07.2018 Ze złowioną mszycą

Dic.errans

Łódzki Ogród Botaniczny 22.07.2018

D.errans

Łódzki Ogród Botaniczny 22.07.2018

D errans

Łódzki Ogród Botaniczny 22.07.2018

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s