Heliophanus cupreus/Heliophanus flavipes – Lśniś skocznik/Lśniś żółtonogi

Salticidae – Skakunowate
Ciało czarne. Odwłok samicy z jasnymi plamkami, częściowo jasno obwiedziony. Odwłok samca jednolicie ciemny. Nogi samicy żółte – u H.cupreus zwykle z czarnymi, wąskimi smugami na udach i goleniach, u H.flavipes jednolicie żółte; mimo to pewność identyfikacji daje analiza budowy genitaliów. Nogi samców ciemniejsze – uda czarne, golenie czerwonobrązowe lub żółtobrązowe. Nogogłaszczki samic jaskrawo żółte.

Heliophanus

Las wiączyński 02.06.2019 ♀ ( Heliophanus flavipes? )

Chociszewo 17.05.2022 Fot. Lucyna Bugiera

H.cupreus

Las wiączyński 17.06.2019 ♀

Bogatynia 01.04.2023 ♂ Fot. Kamil Górawski

  1. Status. Pospolite i liczne. Występują w całym kraju
  2. Siedlisko. Lasy i ich skraje, polany, ogrody, zarośla, przydroża, łąki. Przebywają najczęściej na roślinach zielnych, a H.flavipes także na gałęziach drzew i krzewów.  Heliophanus flavipes preferuje suche tereny, Heliophanus cupreus toleruje zarówno suche, jak i wilgotne biotopy
  3. Wymiary. Długość ciała samic 4–6 mm, samców 3-4 mm
  4. Aktywność. Od wiosny do jesieni. Samice dożywają do 2 lat
  5. Lokalizacja. Łódzkie, lubuskie, dolnośląskie
  6. Pokarm. Bezkręgowce, na które aktywnie polują
  7. Podobne. Podobny deseń na odwłoku ma lśniś nawapnik, który różni się m.in. metalicznym, zielonkawym lub miedzistym połyskiem. U samic pozostałych krajowych gatunków z rodzaju wzór na odwłoku jest odmienny (Heliophanus dubius), bądź zredukowany (Heliophanus dampfi, Heliophanus patagiatus). Samce bardzo trudne do odróżnienia od pozostałych gatunków
  8. Uwagi. Autorzy obserwacji – Kamil Górawski Lucyna Bugiera avidal
  9. H.cupreus – rozmieszczenie
  10. H.flavipes – rozmieszczenie

Bogatynia 01.04.2023 ♂ Fot. Kamil Górawski

Bogatynia 01.04.2023 ♂ ze zdobyczą Fot. Kamil Górawski

Bogatynia 01.04.2023 ♂ Fot. Kamil Górawski


Łódź 23.07.2019

avidal

Zostaw odpowiedź