Cerambycidae – Kózkowate
Znany też pod nazwami ściga lśniąca i ściga liliowa. Głowa, przedplecze i pokrywy zwykle brązowozielone – zdarzają się jednak formy o zielonych: głowie i przedpleczu oraz żółtoczerwonych pokrywach; u innej formy barwnej głowa i przedplecze są czarnobrązowe, a pokrywy czarne. Boki przedplecza zaokrąglone. Pokrywy wyraźnie, głęboko bruzdkowane. Poszczególne człony czułków brunatne, w części apikalnej zaczernione. Uda zgrubiałe.
Okolice Przasnysza 24.05.2021 Fot. Marek W.Kozłowski
Warszawa-Służew 20.04.2025 Fot. Marek W.Kozłowski
Będzino 04.05.2024 Fot. Augustyna
Bielsko-Biała 10.06.2015 Fot. Grzegorz Gierlasiński
- Status. Szeroko rozsiedlony i miejscami nierzadki
- Siedlisko. Lasy iglaste i mieszane
- Wymiary. Długość ciała 9-15 mm
- Aktywność. Czerwiec i lipiec
- Lokalizacja. Pogórze Śląskie, mazowieckie, zachodniopomorskie
- Pokarm. Larwy żerują w drewnie drzew iglastych i w jałowcach; okazjonalnie znajdowane w materiale liściastym (zwłaszcza w dębach, bukach i klonach). Imagines nie odwiedzają kwiatów
- Podobne. Callidium violaceum różni się barwą i rzeźbą ciała
- Uwagi. Autorzy obserwacji – Augustyna Marek W.Kozłowski Grzegorz Gierlasiński
- C.aeneum w bazie BioMap
- C.aeneum w iNat
Łódź 05.12.2016
Wodę z mózgu robią mi entomologowie. Jeden Scigę Lśniącą nazywa po łacinie Tetropium castaneum a drugi Callidium aeneum. A jak jest naprawdę?
Panuje w tej kwestii pewne zamieszanie. Proponuję, aby dla rodzaju Callidium została zarezerwowana nazwa zagwoździk, a dla Tetropium – borówka. Tym samym konstrukt „ściga lśniąca” traci racje bytu.