Phaedon cochleariae – Żaczka warzuchówka

Chrysomelidae – Stonkowate
Jeden z czterech podobnych gatunków rodzaju. Ciało jajowate, wierzch ciała metalicznie granatowy lub ciemnozielony chociaż czasami zdarzają się osobniki brązowe lub fioletowe. Głowa mało widoczna z góry, ze stosunkowo dużymi wypukłymi oczami. Dwa pierwsze człony czułków są częściowo czerwone (plamki na wierzchniej stronie członów). Przedplecze najszersze przy podstawie i równomiernie zwężające się ku zaokrąglonym przednim kątom. Powierzchnia przedpelcza równomiernie wypukła, pozbawiona mikrorzeźby, z mieszaniną drobnych i bardzo drobnych punków. Tarczka (scutellum) duża i trójkątna, zwykle bardziej błyszcząca niż przedplecze i pokrywy. Pokrywy: każda z ośmioma silnie punktowanymi rzędami i dziewiątym, który jest słabiej punktowany; piąty rząd nie jest pogłębiony u podstawy i często łączy się z szóstym. Nogi czarne; u samców zgrubiały człon nasadowy wszystkich stóp.

Mazury – czerwiec 2011 na rzepisze ziemnowodnej Fot. Marek W.Kozłowski

  1. Status. Pospolita, w niektórych latach bardzo liczna
  2. Siedlisko. Brzegi wód, rowy melioracyjne, wilgotne łąki ale też ogrody i uprawy warzyw
  3. Wymiary. Długość ciała 2.6-4.0 mm
  4. Aktywność.  Zimują chrząszcze w różnych kryjówkach. W kwietniu  owady nalatują na rośliny żywicielskie. Samice składają jaja na liściach po uprzednim wygryzieniu okienka; w każdym umieszczane jest jedno jajo. Larwy i chrząszcze żerują na liściach żywiąc się miękiszem. Wyżerają różnej wielkości dziury, niekiedy w takich ilościach, że ulega zniszczeniu cała roślina. Przepoczwarczenie  w glebie na głębokości. W sierpniu pojawiają się młode chrząszcze,  obserwowane do października
  5. Lokalizacja. Mazowieckie, Mazury
  6. Pokarm. Imagines i larwy żerują na liściach roślin kapustowatych: częste na rzepisze ziemnowodnej ale też na warzusze, rzodkiewce i chrzanie
  7. Podobne. U Phaedon armoraciae pokrywy są bardziej delikatnie i drobniej punktowane a guzy barkowe  dobrze widoczne oraz czułki są całkowicie czarne. Phaedon laevigatus jest bardziej krępa, o półkolistym w zarysie ciele. Pomocna w identyfikacji bywa znajomość rośliny żywicielskiej
  8. Uwagi. Autor obserwacji i identyfikacji – Marek W.Kozłowski
  9. P.cochleariae w bazie BioMap
  10. P.cochleariae w iNat

Warszawa 23.01.2024

Marek W.Kozłowski

Zostaw odpowiedź