Curculionidae – Ryjkowcowate
Duże czarne lub ciemnobrunatne korniki; górna powierzchnia ciała błyszcząca, prawie naga, czoło płasko wysklepione, gęsto i dość mocno nakrapiane, przedplecze na jedwabiście błyszczącej podstawie z głębokim punktowaniem, w kierunku przednich bocznych kącików z pojedynczymi drobnymi guzkami łusek. Pokrywy z głębokimi rowkami i szerokimi zagonikami. Dominuje na różnych gatunkach jesionów – w Europie Środkowej na Fraxinus excelsior, wyjątkowo na dębach, orzechach, lipach i klonach. Żerowiska na konarach i pniach. Chodnik rodzicielski o szerokości 3 mm, krótki, poprzecznie dwuramienny; gęste chodniki larwalne, podążające wzdłuż włóknem, długie do 30 cm. Przepoczwarzanie w korze.
- Status. Pospolity. Występuje w całym kraju
- Siedlisko. Lasy (olsy, grądy), parki, aleje, ogrody
- Wymiary. Długość ciała 4-6 mm; największy europejski gatunek z rodzaju
- Aktywność. Roi się na początku maja. Żerowiska zakładane są martwych lub obumierających drzewach, często na świeżych kłodach. Lawy prowadzą żer od czerwca do lata następnego roku z przerwą na zimowanie. Młode chrząszcze pojawiają się od lipca i prowadzą żer uzupełniający w odziomkowej części starych jesionów, zimują pod korą a żerowiska zakładają w roku następnym
- Lokalizacja. Mazowieckie
- Pokarm. Tkanki podkorowe. Żerowiska często obok żerowisk jesionowca pstrego
- Podobne. Zarówno chrząszcze jak i żerowiska stosunkowo charakterystyczne
- Uwagi. Autorzy obserwacji – Marek W.Kozłowski Adam Brejnak
- H.crenatus w bazie BioMap
- H.crenatus w iNat

Porównanie żerowisk i wyglądu jesionowca i jeśniaka (na prawo); Warszawa SGGW mat. dydaktyczne SGGW Fot. Marek W.Kozłowski
Warszawa 07.12.2023








