Collembola
Należy do rodziny Onychiuridae. Ciało pozbawione pigmentu, białe. Czułki i nogi  krótkie. Czułki czteroczłonowe z buławkowato zgrubiałym członem końcowym. Oczu brak. Furca (widelec skokowy) w postaci małej, prymitywnej klapki. Na tergitach segmentów tułowiowych i odwłokowych znajdują się jasne plamki. Są to gruczoły z otworkami, przez które mogą zostać uwolnione wydzieliny obronne. Ich liczba i rozmieszczenie na ciele służy do identyfikacji gatunku. Obrona chemiczna może być skuteczna  w razie np. ataku drapieżnych roztoczy.

Warszawa – Ursynów 09.03.2014 Fot. Marek W. Kozłowski

1. Status. Pochodzi z Palearktyki, obecnie kosmopolityczny w klimacie umiarkowanym. Jeden z liczniejszych składników mezofauny glebowej
2. Siedlisko. Wilgotna gleba o dużej zawartości materii organicznej, humus, wilgotna ściółka i próchno
3. Wymiary. Długość ciała: 1.5–3 mm
4. Aktywność. W sprzyjających warunkach przez cały rok
5. Lokalizacja. Mazowieckie. Występuje w całym kraju
6. Pokarm. Martwa materia organiczna, glony, grzybnia, niekiedy małe, nieruchome bezkręgowce – szkodnik glebowy siewek i młodych, delikatnych roślin
7. Podobne. Inne bezbarwne skoczogonki np. z rodzin Onychidae, czy Isotomidae.  Od podobnie szeroko rozsiedlonych i licznych pchlic glebowych różni się znacznie krótszymi i buławkowatymi czułkami; cechą wyróżniającą w stosunku do innych gatunków rodzaju jest widoczny na preparatach mikroskopowych układ otworków nad gruczołami obronnymi
8. Uwagi. Autor obserwacji – Marek W.Kozłowski
9. P.armata w iNat

Warszawa 17.12.2023

Marek W.Kozłowski