Sericomyia nigra – Szałaśnica polarna

Syrphidae – Bzygowate
Ciało masywne. Oczy nagie, u samicy rozdzielone czołem, u samca stykają się ze sobą. Twarz żółta z ciemna pręgą twarzową. Policzki żółte. Scutum i scutellum czarne, lśniące. Odwłok czarny z bladożółtymi lub białymi przepaskami na tergitach 2-5 (samica) lub 2-4 (samiec), o kształcie charakterystycznym dla gatunku – są one niemal proste i wąsko rozerwane po środku, niemal dochodzą do bocznych krawędzi tergitów (lecz nie stykają się z nimi). Uda żółtoczerwone – istotna cecha diagnostyczna gatunku.

Szwecja 06.07.2022 ♂ Fot. Lois Rancilhac

Szwecja 06.07.2022 ♂ Fot. Lois Rancilhac

  1. Zasięg. Półwysep Skandynawski, Finlandia, Estonia, Rosja, Kanada, Alaska
  2. Siedlisko. Wilgotne lasy, torfowiska, polany, łąki zalewowe – gatunek borealny. Lata zwykle nisko nad ziemią
  3. Wymiary. Długość ciała 12-17 mm
  4. Aktywność. Maj – sierpień
  5. Lokalizacja. Szwecja. W Polsce nie występuje
  6. Pokarm. Imagines żywią się pyłkiem i nektarem. Larwy saprofagiczne – rozwijają się w substracie roślinnym w wilgotnych miejscach, a czasem wręcz w płytkich kałużach i w rowach z wodą
  7. Podobne. W Palearktyce można ja pomylić z Sericomyia arctica (przepaski na tergitach szerzej rozerwane), Sericomyia lappona (czerwone scutellum) i Sericomyia silentis (tylne uda czarne), oraz z syberyjską Sericomyia jacutica (przepaski na tergitach szerzej rozerwane). W Kanadzie podobne są Sericomyia woodi (ciemnoczerwone scutellum, przepaski na 2-im tergicie nie są proste) i Sericomyia slossonae (czarne uda)
  8. Uwagi. Autor obserwacji – Loïs Rancilhac
  9. Uwagi 2. Nazwa gatunkowa nadana przez Insektarium
  10. S.nigra w iNat

Rodzaj Sericomyia - Szałaśnica


Syrphidae - Świat


Łódź 08.04.2025

avidal

Zostaw odpowiedź