Miridae – Tasznikowate
Ciało smukłe, delikatne. Głowa żółta lub zielonkawa z parą ciemnych pasków; często jednak wierzch głowy niemal całkowicie jasny, bez ciemnych akcentów. Przedplecze w różnych odcieniach barwy żółtej, często z zielonymi akcentami, zwłaszcza w przedniej części. Scutellum z rozległymi, żółtymi, niekiedy czerwono zabarwionymi plamami bocznymi. Skrzydła zawsze w pełni wykształcone, przezroczyste z ciemnymi plamkami na wierzchołkach corium i na cuneusie. Zakrywka bezbarwna z szarym użyłkowaniem. Odwłok żółty, pomarańczowoczerwony lub zielony. Nogi bladożółte do zielonkawych; uda ciemno plamkowane. Tylne golenie uderzająco długie. Czułki krótsze od reszty ciała; pierwszy człon czerwonobrązowy – istotna cecha diagnostyczna gatunku.
Belgia 27.03.2020 ♀ Fot. Gilles San Martin
Belgia 27.03.2020 ♀ Fot. Gilles San Martin
Moszczenica 25.10.2020
Łódź – Widzew 20.09.2020
- Status. Pospolity, miejscami bardzo liczny (na podstawie obserwacji własnych)
- Siedlisko. Zarośla, polany, skraje lasów, łąki, ogrody
- Wymiary. Długość ciała samicy 4.8-5.5 mm. Samiec 4.2-5 mm
- Aktywność. Czerwiec/lipiec – październik. Zimuje jajo
- Lokalizacja. Belgia, Polska – łódzkie
- Pokarm. Semizoofag – wysysa soki roślinne z wierzbownic oraz drobne bezkręgowce o miękkim ciele
- Podobne. Przy uważnej analizie cech kluczowych nietrudny do odróżnienia pod pozostałych gatunków z rodzaju. U Dicyphus stachydis pierwszy człon również bywa częściowo czerwony, lecz nie tak intensywnie; głowa u tego gatunku zawsze jest częściowo ciemna
- Uwagi. Autorzy obserwacji – Gilles San Martin avidal
- Więcej o gatunku
- Rozmieszczenie
- D.epilobii w iNat
Belgia 29.04.2020 In copula Fot. Gilles San Martin
Łódź – Widzew 20.09.2020
Łódź – Widzew 16.09.2020
Łódź – Widzew 16.09.2020 Widoczne zielone krętarze, charakterystyczne dla niektórych osobników tego gatunku
Łódź – Widzew 20.09.2020
Łódź – Widzew 20.09.2020
Łódź 09.10.2020