Miridae – Tasznikowate
Poprzednio w rodzaju Megacoelum (a nie Megacoleum, jak podają niektóre źródła). Ciało owalne o żółtobrązowym lub pomarańczowobrązowym ubarwieniu podstawowym, jednak niektóre osobniki wyróżniają się całkowicie czarnymi przedpleczem i scutellum, oraz w znacznej mierze czarnymi pokrywami. Natomiast nawet u jasno ubarwionych osobników obecny jest ciemny pasek na środku scutellum. Klinik (cuneus) zawsze z dużą, pomarańczową plamą. Tylne nogi (uda i golenie) oraz czułki są uderzająco długie. Szczeciny na tylnych goleniach relatywnie długie – dłuższe od szerokość goleni.
Hiszpania – Almeria 12.08.2023 Fot. faluke
- Status. Rzadko obserwowany, miejscami liczny
- Siedlisko. Wrzosowiska, wydmy śródlądowe i nadmorskie, lasy iglaste, ogrody
- Wymiary. Długość ciała 6.3-7.2 mm
- Aktywność. Lipiec – październik. Zimuje jajo
- Lokalizacja. Hiszpania
- Pokarm. Imagines i larwy drapieżne, polują ma mszyce – zwłaszcza na te rozwijające się na sosnach; także soki wypływające z ran na pniach drzew
- Podobne. U bardzo podobnego Megacoelum infusum szczeciny na tylnych goleniach są dłuższe od szerokości goleni – gatunek ten związany jest z z drzewami liściastymi
- Uwagi. Autor obserwacji – faluke
- Rozmieszczenie
- P.beckeri w iNat
Łódź 17.03.2025
Podobają mi się dodatkowe publikacje owadów tzw. spoza kraju, ciekawa odnoga. Trzymam kciuki za dalszy rozwój
Nie sposób zdobyć zdjęcia rodzimych gatunków wyłącznie z terenów naszego kraju, choć byłaby to idealna sytuacja. Aby je uwzględnić w bazie, nie ma po prostu innego wyjścia poza wykorzystaniem obserwacji z innych krajów.