Miridae – Tasznikowate
Niektóre źródła błędnie podają nazwę rodzajową jako Megacoleum. Ciało owalne o żółtobrązowym lub pomarańczowobrązowym ubarwieniu podstawowym, jednak niektóre osobniki wyróżniają się całkowicie czarnymi przedpleczem i scutellum, oraz w znacznej mierze czarnymi pokrywami. Natomiast nawet u jasno ubarwionych osobników obecna są czarne plamy na corium (przykrywce) i czarny pasek na środku scutellum. Klinik (cuneus) zawsze z dużą, pomarańczową plamą. Tylne nogi oraz czułki są uderzająco długie. Szczeciny na tylnych goleniach relatywnie krótkie – tak długie jak szerokość goleni.
Austria – Leibnitz 30.06.2021 Fot. gernotkunz
Ukraina 28.06.2020 Fot. naturalist_ua
- Status. Rzadko obserwowany
- Siedlisko. Lasy liściaste, zwłaszcza dąbrowy, oraz aleje dębowe w parkach i ogrodach
- Wymiary. Długość ciała 5.8-7 mm
- Aktywność. Lipiec – wrzesień
- Lokalizacja. Austria, Ukraina
- Pokarm. Drobne bezkręgowce i ich jaja, soki wypływające z ran na pniach drzew, zwłaszcza dębów
- Podobne. U bardzo podobnego Pseudomegacoelum beckeri szczeciny na tylnych goleniach są dłuższe od szerokości goleni – gatunek ten związany jest z sosnami
- Uwagi. Autorzy obserwacji – gernotkunz naturalist_ua
- Rozmieszczenie
- M.infusum w iNat
Łódź 26.04.2022