Menaccarus arenicola – Nibyniklik ciernionogi

Pentatomidae – Tarczówkowate
Ciało zwarte, w zarysie owalne. Ubarwienie podstawowe żółtobeżowe z ciemnym punktowaniem. Scutellum z jaśniejszymi od tła plamami w przednich kątach; wierzchołek scutellum łagodnie zaokrąglony. Connexivum (listewka brzeżna) z brunatnoczarnymi plamkami krawędziowymi. Spód odwłoka jasnobeżowy z licznymi ciemnymi kropkami – brak ciemnych pasów na sternitach. Golenie z licznymi, długimi i ostrymi kolcami ułatwiającymi zapewne zakopywanie się w podłożu (zimuje imago pod ziemią).

Hiszpania – Almeria 07.06.2019 Fot. faluke

  1. Status. Rzadki i nieliczny. Współcześnie odnaleziony m.in. na Ponidziu
  2. Siedlisko. Słabo zarośnięte trawiaste tereny o piaszczystym, luźnym podłożu – zwłaszcza wydmy nadmorskie i śródlądowe oraz murawy psammofilne i kserotermiczne. Przebywa bezpośrednio na ziemi, chętnie u nasady traw. Gatunek termofilny i kserofilny
  3. Wymiary. Długość ciała 4.2-7 mm
  4. Aktywność. Kwiecień – sierpień/wrzesień. Zimuje imago
  5. Lokalizacja. Hiszpania
  6. Pokarm. Soki roślinne wysysane z traw i roślin zielnych
  7. Podobne. Nikliki z rodzaju Sciocoris, które można odróżnić po detalach ubarwienia – w tym po ubarwieniu i deseniu na spodzie odwłoka, a przede wszystkim po braku kolców na goleniach
  8. Uwagi. Parazytoidami larw są
  9. Uwagi. Autor obserwacji – faluke
  10. Rozmieszczenie
  11. M.arenicola w iNat

Łódź 23.03.2025

avidal

Zostaw odpowiedź