Chrysis terminata – Złotolitka grotogłówka

Chrysididae – Złotolitkowate
Głowa i tułów niebieskozielone. Na czole 4 łagodnie wyprofilowane guzki, które są najlepiej widoczne w widoku z góry, pod powiększeniem – istotna cecha diagnostyczna gatunku. Odwłok czerwony z długimi, białymi, odstającymi włoskami widocznymi zwłaszcza na bokach tergitów. Wierzchołek ostatniego, 3-ego tergitu z czterema zębami. 2 sternit złociście zielony; na 3-im sternicie para dużych, półokrągłych, metalicznie ciemnozielonych plam.

Rzyki 14.11.2022 Chrysis sp. – prawdopodobnie Chrysis terminata Fot. Jasiek Zieliński

Rzyki 14.11.2022 Fot. Jasiek Zieliński

  1. Liczebność. Jedna z najliczniejszych krajowych złotolitek
  2. Biotop. Skraje lasów, polany, wydmy i piaskownie, łąki, murawy, przydroża, ugory, tereny ruderalne. Chętnie przesiaduje na pniach usychających drzew, na ścianach drewnianych domów oraz odwiedza hotele dla owadów. Gatunek eurytopowy
  3. Wymiary. Długość ciała samicy 5.5-9 mm, samca 4.5-8 mm
  4. Aktywność. Od końca kwietnia do sierpnia; pojedyncze osobniki można spotkać już w marcu, oraz w pełni jesieni
  5. Lokalizacja. Małopolskie
  6. Pokarm. Nektar, spadź. Larwy są parazytoidami larw Ancistrocerus nigricornis i zapewne innych jeszcze gatunków z podrodziny Eumeninae
  7. Podobne. Liczne inne złotolitki, zwłaszcza z grupy gatunkowej ignita – można je odróżnić po braku guzków na czole, krótszym owłosieniu boków tułowia oraz kształcie, wielkości i barwie plam na 3-im tergicie. Rozpoznanie ułatwia również bardzo długi okres aktywności tego gatunku – pojawia się wcześniej od większości innych złotolitek i późno w sezonie kończy loty
  8. Uwagi. Autor obserwacji – Jasiek Zieliński
  9. Uwagi 2. Identyfikacja Jacek Wendzonka

avidal

Leave a Reply