Megachile nigriventris – Miesierka ciemnobrzucha

Megachilidae – Miesierkowate
Boki twarzy, nadustek i czoło owłosione żółtobrązowo. Dolna krawędź nadustka u samicy z trzema ząbkami – dwoma bocznymi i i dużym środkowym. Tułów gęsto owłosiony – na bokach zwykle szarobiało, na scutum złociście żółto. Tergity czarne, bez przepasek poprzecznych z jasnych włosków na tylnych krawędziach – istotna cecha diagnostyczna gatunku. Tergity 1 i 2 z obfitym szarobiałym lub szarożółtym owłosieniem. Szczoteczka brzuszna czarna, tylko u formy curvicrus szczoteczka rudawa. Skrzydła przezroczyste; w przednim skrzydle dwie komórki kubitalne Cu.

Góra Św. Anny – maj 2024 ♀ z pyłkiem Fot. Justyna Kierat

Góra Św. Anny – maj 2024 ♀ przy wlocie do gniazda z wyciętym fragmentem liścia piwonii w drodze Fot. Justyna Kierat

Finlandia 10.07.2008 Fot. Pentti Ketola

  1. Status. Rzadka. Znana z niewielu rozproszonych stanowisk – w tym z Tatr, Pienin i Beskidów, a współcześnie z izolowanych opolskiego, dolnośląskiego, lubuskiego i zachodniopomorskiego LC
  2. Siedlisko. Skraje lasów, murawy, łąki, ogrody
  3. Wymiary. Długość ciała 12-16 mm
  4. Aktywność. Czerwiec – sierpień
  5. Lokalizacja. Finlandia, Polska – opolskie
  6. Pokarm. Nektar. Dla larw samice magazynują pyłek i nektar, najczęściej z kwiatów roślin z rodzin bobowatych
  7. Podobne. Inne miesierki zwykle mają przepaski z włosków na tylnych krawędziach tergitów – różnią się też barwą szczoteczki brzusznej (pomarańczowa z czarnym wierzchołkiem u bardzo podobnej Megachile circumcincta), ząbkowaniem nadustka, czy owłosieniem głowy i tułowia
  8. Uwagi. Autorzy obserwacji – Justyna Kierat Pentti Ketola
  9. M.nigriventris w iNat

Góra Św. Anny – maj 2024 ♀ przy wejściu do gniazda z wyciętym fragmentem liścia piwonii w drodze Fot. Justyna Kierat

Góra Św. Anny – maj 2024 ♀ przy wlocie do gniazda z wyciętym fragmentem liścia piwonii w drodze Fot. Justyna Kierat


Łódź 28.02.2024

avidal

Zostaw odpowiedź