Polistes biglumis – Klecanka skandynawska

Vespidae – Osowate
Ciało żółtoczarne, odwłok stylikowany. Twarz i nadustek samca jednolicie żółte, twarz samicy z czarną plamą między trzonkami czułków, a jej nadustek żółtoczarny, o rysunku charakterystycznym dla gatunku. Wierzch tułowia w znacznej mierze czarny. Stylik czarny u obu płci. Odwłok z żółtymi przepaskami poprzecznymi. Wierzchnia strona czułków czarna u obu płci.

Polis.biglumis

Cieszyn 29.06.2008 ♀ Fot. Aleksander Dorda

Pol.biglumis

Cieszyn 29.06.2008 ♀ Fot. Aleksander Dorda

Pol biglumis

Cieszyn 29.06.2008 ♀ Fot. Aleksander Dorda

Po biglumis

Cieszyn 29.06.2008 ♀ Fot. Aleksander Dorda

  1. Liczebność. Rzadka
  2. Biotop. Ciepłe tereny otwarte, takie jak łąki, murawy kserotermiczne i psammofilne, polany, skraje lasów, ogrody, parki. Gniazdo gimnodomiczne ( otwarte ), konstruowane nisko nad ziemią, mocowane pojedynczą nóżką
  3. Wymiary. Królowa przeciętnie 16 mm. Robotnice do 14 mm. Samce około 15 mm
  4. Aktywność. Kwiecień – wrzesień/październik
  5. Lokalizacja. Śląskie
  6. Pokarm. Nektar, soki roślinne i owocowe, spadź, owady. Larwy entomofagiczne
  7. Podobne. Pozostałe klecanki różnią się detalami ubarwienia twarzy i nadustka, wierzchu tułowia, czy czułków; na ogół żółty deseń jest u nich bogatszy
  8. Uwagi. Autorem obserwacji jest Aleksander Dorda
  9. Uwagi 2. Stałym pasożytem gniazdowym jest Polistes ( Sulcopolistes ) atrimandibularis – królowa tego gatunku wnika wiosną do gniazda, zabija większość jaj i przejmuje kontrolę nad królowa i robotnicami gatunku żywicielskiego

Dodaj komentarz