Polistes biglumis – Klecanka skandynawska

Vespidae – Osowate
Ciało żółtoczarne, odwłok stylikowany. Twarz i nadustek samca jednolicie żółte, twarz samicy z czarna plamą między trzonkami czułków, a jej nadustek żółtoczarny, o rysunku charakterystycznym dla gatunku. Wierzch tułowia w znacznej mierze czarny. Stylik czarny u obu płci. Odwłok z żółtymi przepaskami poprzecznymi. Wierzchnia strona czułków czarna u obu płci.

Polis.biglumis

Cieszyn 29.06.2008 Fot. Aleksander Dorda

Pol.biglumis

Cieszyn 29.06.2008 Fot. Aleksander Dorda

Pol biglumis

Cieszyn 29.06.2008 Fot. Aleksander Dorda

Po biglumis

Cieszyn 29.06.2008 Fot. Aleksander Dorda

  1. Liczebność. Rzadka
  2. Biotop. Ciepłe tereny otwarte, takie jak łąki, murawy kserotermiczne i psammofilne, polany, skraje lasów, ogrody, parki. Gniazdo gimnodomiczne ( otwarte ), konstruowane nisko nad ziemią, mocowane pojedynczą nóżką
  3. Wymiary. Królowa przeciętnie 16 mm. Robotnice do 14 mm. Samce około 15 mm
  4. Aktywność. Kwiecień – wrzesień/październik
  5. Lokalizacja. Śląskie
  6. Pokarm. Nektar, soki roślinne i owocowe, spadź, owady. Larwy entomofagiczne
  7. Podobne. Pozostałe klecanki różnią się detalami ubarwienia twarzy i nadustka, wierzchu tułowia, czy czułków; na ogół żółty deseń jest u nich bogatszy
  8. Uwagi. Autorem obserwacji jest Aleksander Dorda
  9. Uwagi 2. Stałym pasożytem gniazdowym jest Polistes ( Sulcopolistes ) atrimandibularis – królowa tego gatunku wnika wiosną do gniazda, zabija większość jaj i przejmuje kontrolę nad królowa i robotnicami gatunku żywicielskiego

Dodaj komentarz