Urodzony 20 listopada 1886 roku w Wiedniu
Von Frisch był tym typem naukowca, który nie ograniczał się do teorii. Lubił poznawać przyrodę w akcji. Zauważył, ze pszczela robotnica powracająca do ula z pożytkiem wyraża radość z łupu energicznym tańcem. Zastanowiło go to, choć tysiące wcześniejszych świadków tego tańca przechodziło nad nim do porządku dziennego. A jeśli nie wynika on z czystej satysfakcji, lecz ma głębsze znaczenie? A jeśli niesie ze sobą informacje o miejscu nagromadzenia pokarmu? Wszak inne pszczoły reagowały na taniec wzmożonym zainteresowaniem, interakcją z „artystką” i finalnie wylotem z ula.
Rozmieścił karmniki z roztworem cukru w okolicy ula, a potem oznaczał farbą robotnicę, która pierwsza odnalazła źródło cukru. Potem śledził jej zachowanie i jego następstwa. Badania zajęły mu całe lata. Ale rozszyfrował mowę tańca. Zawierał on w sobie informacje o pokarmie, jego zasobności a także odległości od ula i o jego dokładnej lokalizacji. Co więcej, jeśli ul uznał, że informacja jest niewiarygodna, bo np. oznacza obecność pokarmu na jeziorze (von Frisch stosował takie sztuczki), ignorował wezwanie. Pszczoły okazały się być mądrzejsze, niż można by sądzić. Nie tylko potrafiły manipulować siostrami za pomocą tańca, a te z kolei posiadały zdolność do jego odczytu i interpretacji, ale też konstruowały w swych maleńkich mózgach trójwymiarową mapę okolicy i potrafiły zawsze odnaleźć najkrótszą drogę do celu – nie musiały wracać po tej same trasie, którą obrały przy wylocie, a którą zapamiętać byłoby im najłatwiej.
Potem badał zmysły u innych zwierząt. I tak wykazał u ryb zdolność do odbierania bodźców dźwiękowych i zdolność do widzenia barwnego. Pod koniec życia za badania nad zachowaniem zwierząt otrzymał zasłużonego Nobla.
20 listopada 1976 roku, Moskwa – zmarł Trofim Łysenko
Tępa komunistyczna łajza instrumentalnie wysługująca się nauką w celu osiągniecia wysokiej pozycji społecznej i dążąca do osiągnięcia sukcesu na zasadzie po trupach do celu. Dosłownie. Poparcie i uznanie radzieckiego reżimu Łysenko uzyskał dzięki świadomie dobranej strategii negacji tych zdobyczy metody naukowej, którym nie po drodze z ideologią władzy. Łysenko odrzucił nowoczesne metody uprawy roślin, całą mendlowską genetykę i nawet koncepcję doboru naturalnego tylko dlatego, że pochodziły one ze zgniłego, kapitalistycznego zachodu. Zastąpił naukę paranauką, a tych którzy stanęli po stronie rzetelnej wiedzy oskarżano o sprzyjanie wrażym siłom, a czasem o szpiegostwo. Kończyli w więzieniu, na wygnaniu bądź bezpośrednio w celi śmierci. Wśród takich ofiar znalazł się m.in. promotor Łysenki, który w ogóle umożliwił mu karierę naukową – nie było tu sentymentów. Zwykli ludzie odczuwali praktyczne skutki antynauki stosowanej na własnej skórze. Plony malały z roku na rok, a głód postępował. Mimo to w raportach prezentowano wyłącznie pozytywne skutki zmian wprowadzanych przez Łysenkę. Ze strachu – nieliczni uwzględniający w nich stan faktyczny stawali się wrogami ludu.
Naukę od pseudonauki, paranauki i antynauki dzieli bardzo wiele w metodologii i w skuteczności, ale także w warstwie medialnej. Podróbki mają niestety większą siłę przebicia, jako populistyczne i chłoporozumskie. Tak było kiedyś i tak jest dzisiaj. Stad zastępy szarlatanów, antyszczepionkowców, konfiarzy i zwolenników wypędzania demonów salcesonem. I stąd także rosnące wpływy szurów u władzy – wszak Sekretarzem Zdrowia i Opieki Społecznej USA jest Robert F.Kennedy Jr. to pełnoprawny, mentalny kontynuator łysenkizmu. A i w naszym pięknym, choć tonącym w absurdach kraju radziecka menda doczekała się szerokiego grona naśladowców. Oni wszyscy dopiero pokażą, do czego zdolna jest pogarda wobec nauki. Już niedługo, już za rok. Nie ma we mnie optymizmu.
21 listopada
