Botanophila fugax – Śmietka brukselanka

Anthomyiidae – Śmietkowate
Oczy samicy rozdzielone szerokim czołem, u samca oczy stykają się ze sobą. Na szczycie głowy ciemnoszary, szeroki pas, który w części czołowej staje sie intensywnie żółtopomarańczowy. Scutum szare z ciemniejszą od tła smugą centralna i zwykle z przyciemnionymi pasami bocznymi. Przed nasada scutellum obecna para dobrze widocznych szczecinek ac (acrostichal). Scutellum szare z dwiema parami długich szczecinek – po jednej szczecince w przednich kątach scutellum oraz dwie krzyżujące się szczecinki wierzchołkowe. Odwłok szary, silnie oszczecony. Nogi czarne – na tylnej powierzchnii środkowej goleni para długich szczecinek apikalnych – istotna cecha diagnostyczna gatunku. Czułki czarne; wici czułków nagie. Skrzydła przeźroczyste; żyłki poprzeczne nieprzyciemnione. Krawędź kostalna skrzydła pokryta krótkimi szczecinkami.

Lubin 2022 ♀ Fot. Meadowlark

  1. Liczebność. Pospolita
  2. Biotop. Skraje lasów, parki, ogrody, zarośla, polany, łąki, przydroża, tereny ruderalne, pola uprawne, plantacje kalafiorów i brukselki
  3. Wymiary. Długość ciała 4.5-5.5 mm
  4. Aktywność. Wiosna – jesień
  5. Lokalizacja. Dolnośląskie
  6. Pokarm. Nektar, pyłek – chętnie odwiedza kwiaty wrotycza. Larwy są fitofagiczne – rozwijają sią w łodygach i w ogonkach liściowych, a nieco rzadziej w blaszkach liściowych rozmaitych roślin; chętnie zasiedlają czarny bez. Żerują również w główkach brukselki i kalafiora
  7. Podobne. Liczne inne gatunki z rodziny
  8. Uwagi. Autorka obserwacji – Meadowlark

avidal

Leave a Reply