Platypezidae – Urodkowate
Oczy samicy rozdzielone szaro opylonym, matowym czołem; oczy samca stykają się ze sobą. Oczy u obu płci dwubarwne – w górnej części czerwonobrązowe, w dolnej szaroczarne. Scutum u samca czarne, u samicy szare z brunatnymi pasami. Tułów lekko wyniesiony, nieco „garbaty”. Odwłok samicy szaro opylony z szarobrunatnymi przepaskami na tylnych krawędziach tergitów; przepaski te są przewężone na bokach tergitów. Tylne stopy zgrubiałe u u obu płci, przy czym silniej u samicy. Skrzydła przezroczyste, o użyłkowaniu charakterystycznym dla gatunku – żyłka M z łukowatą odnogą dochodzącą do wierzchołka skrzydła (silniej wygiętą u samicy).

Niemcy 30.09.2024 ♀ Fot. wp-polzin

1. Zasięg. Niemal wszędzie rzadka. Wykazana z Czech, Słowacji, Niderlandów, Niemiec, Grecji, Francji, Danii, Węgier, Bułgarii, Azerbejdżanu i Rosji. W Polsce nie odnaleziona (stan na 2025 rok). Wyszukałem dwa doniesienia z naszego kraju, ale nie zostały one zweryfikowane (prof. Marek W.Kozłowski na Diptera.info i Tomasz Klejdysz na iNaturalist).
2. Siedlisko. Lasy
3. Wymiary. Długość ciała około 4 mm
4. Aktywność. Sierpień – listopad
5. Lokalizacja. Niemcy
6. Pokarm. Spadź. Larwy mykofagiczne, rozwijają się w owocnikach czubajek – w tym czubajki kani
7. Podobne. Samca bardzo łatwo pomylić samcami z rodzajów Platypezina (przyciemnione skrzydła) i Platypeza (detale użyłkowania), zwłaszcza Platypeza bicincta (nie wiem, czy występuje w Polsce). Gatunki z rodzaju Agathomyia są znacznie smuklejsze, a żyłka M nie jest rozwidlona. U samca Paralatypeza atra i samicy  Lindneromyia dorsalis tylne stopy są słabiej zgrubiałe. Ogólnie identyfikacja jest bardzo trudna i zaleca się badanie genitaliów (zwłaszcza odnośnie samców). Rozpoznanie ułatwia znajomość gatunku grzyba żywicielskiego
8. Uwagi. Autor obserwacji – wp-polzin
9. K.chandleri w iNat

Łódź 24.03.2025

avidal