Eurithia connivens – Makabrzyca długorzęska

Tachinidae – Rączycowate
Ciemna rączyca z podrodziny Tachininae. Oczy silnie owłosione, u obu płci rozdzielone czołem – u samca bardzo wąskim. Twarz i czoło szaro owłosione. Tył głowy relatywnie krótko owłosiony. Głaszczki (palpi) czarne. Scutum przed szwem tułowiowym ciemnoszaro opylone z czterema czarnymi paskami. Za szwem tułowiowym 3 pary szczecinek dc (dorsocentral setae); sporadycznie 4 pary takich szczecinek. Tergity z jasnymi plamami brzeżnymi; tergit 5 nie jest słabiej opylony i bardziej lśniący od pozostałych tergitów. Odwłok silnie oszczcony. Nogi czarne. Skrzydła przeźroczyste; komórka R5 wąsko otwarta.

Niemcy 20.07.2025 ♂ Fot. Michael Knapp

Austria 08.08.2025 Fot. Michael Knapp

Austria 08.08.2025 Fot. Michael Knapp

  1. Status. Pospolita, miejscami liczna
  2. Siedlisko. Łąki, murawy, zagajniki, skraje lasów i leśne polany, zarośla
  3. Wymiary. Długość ciała 7.5-11.5 mm
  4. Aktywność. Lipiec – wrzesień. Jedno pokolenie w sezonie
  5. Lokalizacja. Austria, Niemcy
  6. Pokarm. Spadź, nektar; chętnie odwiedza kwiaty. Larwy żerują w ciele gąsienic motyli z różnych rodzin – zwłaszcza Erebidae, NotodontidaeNoctuidae
  7. Podobne. U najbardziej pospolitej Eurithia anthophila tergit 5 jest silniej błyszczący od pozostałych, a owłosienie tyłu głowy jest długie i intensywnie żółte. Inne gatunki z rodzaju różnią się detalami ubarwienia i oszczecenia – w tym żółtymi głaszczkami i/lub złocistymi włoskami na twarzy i czole, 4 parami szczecinek dc za szwem tułowiowym (Eurithia consobrina), czy też szerokością czoła oraz policzków
  8. Uwagi. Autor obserwacji – Michael Knapp
  9. Uwagi 2. Nazwy gatunkowa i rodzajowa nadane przez Insektarium
  10. E.connivens w iNat

Łódź 12.07.2026

avidal

Zostaw odpowiedź