Tettigonidae – Pasikonikowate
Ciało wydłużone, lecz stosunkowo masywne, zielone lub szarozielone. Wzdłuż boków ciała jasne smugi. Skrzydła silnie zredukowane do błoniastych fałdów. Pokładełko łukowato wygięte ku górze, miejscowo ząbkowane. Tylne nogi długie; tylne uda niezgrubiałe – nie potrafi skakać. Czułki mniej więcej tak długie, jak reszta ciała. Nielotna.
Francja – Sainte Maxime 03.06.2013 Fot. Marek R.Swadzba
Francja – Sainte Maxime 03.06.2013 Fot. Marek R.Swadzba
- Zasięg. Obejmuje znaczną część Europy, lecz przede wszystkim region śródziemnomorski. Jak dotąd obserwowano i łowiono wyłącznie samice – gatunek partenogenetyczny
- Siedlisko. Łąki, murawy, zakrzewione polany, winnice, przydroża, pastwiska
- Wymiary. Dorasta do 120 mm – jeden z największych europejskich prostoskrzydłych
- Aktywność. Lipiec – październik. Aktywna głównie wieczorem i nocą
- Lokalizacja. Francja. W Polsce nie występuje
- Pokarm. Drapieżna – poluje na rozmaite bezkręgowce różnej wielkości. Regularnie łowi inne prostoskrzydłe, w tym te największe. Chętnie pożera modliszki. Odnotowano również przypadki kanibalizmu
- Podobne. W Europie występuje 5 innych gatunków z rodzaju, na ogół bardzo podobnych
- Uwagi. Autor obserwacji – Marek R.Swadzba
- S.pedo w iNat
Łódź 06.03.2021
Raz w życiu osobiście spotkałem ten gatunek pasikonika, to było w Turcji na górskiej wycieczce w okolicach Kemer. Nie był zielony, lecz szaro-brązowy. Oczywiście samica. Posadzona na dłoni wyglądała potężnie.
Takie bywają bonusy wakacji na południu Europy