Anthocoris nemoralis – Dziubałek matowy

Anthocoridae – Dziubałkowate
Głowa, przedplecze i trójkątna tarczka czarne, błyszczące. Pokrywy brunatne z żółtobrazowymi akcentami, matowe – tylko cuneus (klinik) lśniący. Zakrywka (membrana) szara z rozległą, ciemną plamą wierzchołkową o niemal prostej przedniej krawędzi; mniejsze plamki nasadowe na zakrywce są często słabo widoczne lub wręcz zanikają. Uda żółtobrązowe. Pierwszy człon czułków czarny, 2 człon rozjasniony w części nasadowej.

Łódź – Widzew 26.06.2021

Łódź – Widzew 25.06.2021

  1. Liczebność. Pospolity i miejscami bardzo liczny
  2. Biotop. Lasy, parki, ogrody, zarośla, polany; chętniej niż większośc innych gatunków zasiedla drzewa i krzewy liściaste – a nie rośliny zielne i podszyt
  3. Wymiary. Długość ciała 3.5-4 mm
  4. Aktywność. Wczesna wiosna – późna jesień. Zwykle 2 pokolenia w sezonie
  5. Lokalizacja. Łódzkie. Występuje w całym kraju ale zdecydowanie liczniejszy na południu kraju
  6. Pokarm. Jaja, larwy i imagines owadów – głównie niewielkie mszyce; także roztocze
  7. Podobne. Inne gatunki z rodzaju, zwłaszcza Anthocoris confusus (zwykle ciemneijsze, ciemnobrązowe uda). Najpospolitszy Anthocoris nemorum różni się m.in. deseniem na pokrywach i ubarwieniem zakrywki
  8. Uwagi. Autor obserwacji – avidal
  9. Rozmieszczenie

Gatunek ten najłatwiej odszukać w zwiniętych przez aktywność mszyc liściach wiązów. Po rozwinięciu takiego liściastego rulonika w niemal każdym z nich regularnie znajduję po kilka osobników dzióbałka, które natychmiast rozpierzchają się we wszystkie strony.

Łódź – Widzew 25.06.2021 Zwinięty liść wiązu

Łódź – Widzew 25.06.2021 Fragment wnętrza ruloniku po delikatnym rozwinięciu


avidal

Leave a Reply