Anthocoris confusus – Dzióbałek lśniący

Anthocoridae – Dziubałkowate
Głowa, przedplecze i trójkątna tarczka czarne, błyszczące. Pokrywy brunatne z żółtobrazowymi akcentami, matowe – tylko cuneus lśniący. Zakrywka (membrana) szara z trzema jasnymi, rozmytymi plamami. Uda ciemne, brązowe do brunatnoczarnych. Pierwszy człon czułków czarny, 2 człon czułków  w znacznej mierze brązowy.

Łuków Fot. Ricosz

  1. Liczebność. Pospolity
  2. Biotop. Lasy, parki, ogrody, zarośla, polany
  3. Wymiary. Długość ciała 3.2.-3.9 mm
  4. Aktywność. Samice w zasadzie cały rok; samce z małymi wyjątkami giną późną jesienią. Zwykle 2 pokolenia w sezonie
  5. Lokalizacja. Łódzkie, lubelskie. Występuje w całym kraju
  6. Pokarm. Jaja, larwy i imagines owadów – głównie niewielkie mszyce; także roztocze
  7. Podobne. Inne gatunki z rodzaju, zwłaszcza dzióbałek matowy Anthocoris nemoralis (zwykle jaśniejsze, żółtobrązowe uda). Najpospolitszy Anthocoris nemorum różni się min. deseniem na pokrywach i ubarwieniem zakrywki
  8. Uwagi. Autorem jednej z obserwacji jest Ricosz
  9. Rozmieszczenie
  10. Więcej o gatunku

Łódź 06.05.2016

Łódź 06.05.2016

Łódź 06.05.2016

Dodaj komentarz