Panaphis juglandis – Zdobniczka orzechowa

Aphidina – Mszyce
Ciało osobników dorosłych stosunkowo duże i masywne. Głowa i wierzch tułowia ciemne. Odwłok żółty z szerokimi, poprzecznymi, brunatnoczarnymi pasami. Skrzydła przezroczyste – brunatnoczarne zaciemnienia wzdłuż żyłek komponują się w deseń charakterystyczny dla gatunku. Uwaga – niektóre osobniki dorosłe są bezskrzydłe. Nimfy żółte z regularnymi rzędami brązowych plam na wierzchniej stronie ciała.

Aphidina.

Łódź – BRUS 10.07.2018

Aphidina

Łódź – BRUS 10.07.2018

Aphids

Łódź – BRUS 10.07.2018

Aphids.

Łódź – BRUS 10.07.2018 Nimfy

  1. Liczebność. Lokalna
  2. Biotop. Rozwijać się może wszędzie tam, gdzie znajdzie roślinę żywicielską. Przebywa wyłącznie na wierzchniej stronie liści, na ogół wzdłuż żyłki centralnej i tylko sporadycznie wzdłuż żyłek bocznych
  3. Wymiary. Uskrzydlone imago – długość ciała 3.2-4.3 mm
  4. Aktywność. Kwiecień – październik; apogeum pojawu przypada zwykle na czerwiec. Kilka pokoleń w sezonie. Pokolenie płciowe pojawia się dopiero późnym latem; wcześniej w sezonie rozmnażanie odbywa się partenogenetycznie. Zimuje jajo, z którego najwcześniej pod koniec kwietnia wylęgają się matki przyszłych rodów
  5. Lokalizacja. Łódzkie
  6. Pokarm. Soki z liści orzecha włoskiego Juglans regia. Gatunek monofagiczny. Mszycom często towarzyszą wielkie amatorki spadzi – mrówki
  7. Podobne. Na orzechu włoskim żeruje także zdobniczka podliściowa Chromaphis juglandicola, preferująca jednak dolną stronę liści. Te dwa gatunki bardzo rzadko przebywają na tym samym drzewie, ponieważ  zdobniczki Panaphis juglandis źle znoszą opad spadzi żerujących przecież często bezpośrednio nad nimi konkurentek
  8. P.juglandis w bazie BioMap
  9. Więcej o gatunku

Dodaj komentarz