Andrena barbilabris – Pszczolinka małogłowa

Andrenidae – Pszczolinkowate
Znana także pod nazwą pszczolinka wierzbowo-jagodnikowa. Głowa stosunkowo mała w porównaniu do innych pszczolinek, u obu płci jej szerokość znacznie przekracza jej długość. Nadustek samicy z długimi, jasnymi włoskami. Owłosienie tułowia gęste i długie, u samic żółte, u samców zwykle białosrebrzyste. Przepaski na tergitach szarawobiałe; pierwsze dwie przepaski słabiej zaznaczone, a u samców zwykle przerwane po środku.

An.barbilabris

Lubin 22.04.2019 Samica Fot. Meadowlark

A.barbilabris

Lubin 22.04.2019 Fot. Meadowlark

A barbilabris

Lubin 22.04.2019 Fot. Meadowlark

  1. Liczebność. Nierzadka, liczniejsza na południu kraju
  2. Biotop. Rozmaite tereny otwarte oraz ukwiecone łąki, przydroża, ugory i polany. Gniazduje w piaszczystej glebie skąpo pokrytej roślinnością
  3. Wymiary. Długość ciała 10-12 mm
  4. Czas lotu. Koniec marca – czerwiec; jedno lub dwa pokolenia w sezonie
  5. Lokalizacja. Dolnośląskie. Występuje w całym kraju
  6. Pokarm. Nektar, a larwy także pyłek – samice nie są wybredne przy wyborze kwiatów
  7. Podobne. Liczne inne pszczolinki; identyfikację wydatnie ułatwia kształt i wielkość głowy – przydatne opatrzenie
  8. Uwagi. Pasożytami gniazdowym są Sphecodes reticulatus, Sphecodes pellucidus i Nomada alboguttata
  9. Uwagi 2. Identyfikacja Darecki
  10. Uwagi 3 . Autorem obserwacji jest Meadowlark
  11. Więcej o gatunku

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s