Andrenidae – Pszczolinkowate
Oczy zielone, pozbawione plamkowania. Twarz i cała głowa pokryte długimi jasnymi włoskami. Nadustek samca żółtawozielony, nadustek samicy czarny z mniejszą lub większą bladozielona plama o zmiennym kształcie. Scutum czarne z wąską, rozerwaną po środku zielonkawożółtą przepaską na przedpleczu. Scutellum czarne. Postscutellum (zatarczka) z parą żółtych lub żółtozielonych, zwykle stykających się ze sobą wąskich plam. Odwłok czarny z zielonkawożółtymi przepaskami na tylnych krawędziach tergitów; tylne krawędzie tergitów dodatkowo z wąskim podkreśleniem w kolorze kawy, zwłaszcza u samicy. Trzonek czułków samicy czarny, samca rdzawobrązowy; kolejne człony rdzawobrązowe u obu płci. Skrzydła przeźroczyste; w przednim skrzydle dwie komórki kubitalne Cu.
- Zasięg. Europa zachodnia, południowa i wschodnia (północna granica zasięgu przebiega przez Austrię i Niemcy), Ukraina, centralna Azja – od Azji Mniejszej poprzez Kaukaz i południowa Rosję aż po Kazachstan. Ze względu na wysoką specjalizację siedliskową ta niezmiernie ciekawa pszczoła o unikalnych preferencjach ekologicznych jest silnie zagrożona wyginięciem – mimo to miejscami bywa liczna
- Siedlisko. Zasolone murawy i stepy, oraz obrzeża jezior i dna słonych jezior okresowych, które wysychają w pełni lata. Gniazduje w częściowo wilgotnej, chętnie gliniastej glebie słonej oraz w sołońcach – zwykle w agregacjach liczących do 200 osobników. Nie unika nachylonych i pionowych, stromych ścian
- Wymiary. Długość ciała 6-10 mm
- Aktywność. Lipiec – wrzesień
- Lokalizacja. Austria. W Polsce nie odnaleziona i to się raczej nie zmieni mimo postępującego ocieplenia klimatu
- Pokarm. Nektar. Dla larw samice gromadzą zapasy pyłku i nektaru. Są oligofagiczne – odwiedzają kwiaty roślin astrowatych; szczególnie chętnie ostów i ostrożeni
- Podobne. Camptopoeum frontale jest bardzo podobna, lecz gniazduje w odmiennych biotopach; unika słonawisk i gleb sodowych
- Uwagi. Autorzy obserwacji – gernotkunz Christoph Moning
- C.friesei w iNat
Łódź 07.03.2024





