Eulophidae – Wiechońkowate
Samica o metalicznie zielonej głowie z częściowo żółtą twarzą i zielonym, a rzadziej niebieskim lub fioletowym tułowiem. Odwłok zielony z szerokimi, ciemnymi przepaskami na tergitach. Czułki żółte w części nasadowej i przedwierzchołkowej. Skrzydła z charakterystycznym dla gatunku, ciemnym deseniem. Samiec różni się przede wszystkim silnie i odstająco oszczeconymi członami czułków.
- Status. Zasięg obejmuje znaczną część Europy – znany z Austrii, Francji, Wielkiej Brytanii, Czech, Niemiec, Szwecji, Węgier i Włoch, a także z Polski (info dr. Paweł Jałoszyński – dziękuję). Notowany również z krainy nearktycznej. Samice znacznie liczniejsze od bardzo rzadko obserwowanych samców.
- Siedlisko. Głównie lasy – obserwowany zwykle tam, gdzie znajduje gatunki żywicielskie; regularnie znajdowany na/w grzybach nadrzewnych
- Wymiary. ?
- Aktywność. Apogeum pojawu od czerwca do września
- Lokalizacja. Francja. W Polsce nie został odnaleziony (stan na 2023 rok)
- Pokarm. Samice pobierają pokarm płynny – w tym soki organiczne swoich ofiar. Samce przypuszczalnie nie odżywiają się. Larwy są ektopasożytami rozmaitych owadów, zwłaszcza chrząszczy mykofagicznych – wymienia się Sphindus dubius, Cis boleti i inne gatunki z tego rodzaju. Samice porażają preimaginalne stadia rozwojowe
- Podobne. Łatwy do identyfikacji dzięki unikalnemu deseniowi na skrzydłach
- Uwagi. Autorka obserwacji – Marie Lou Legrand
- A.arithmeticus w iNat
Łódź 22.01.2023



„W Polsce nie został odnaleziony (stan na 2023 rok)” – jest w Faunie Polski. Tom 1 (2004). Sam go łapię na grzybach.
PJ
No to tylko się cieszyć. Mój research był jak widać wadliwy. Dziękuję bardzo, Pawle.