Euura vicina – Brzęczak kolconogi

Tenthredinidae – Pilarzowate
Poprzednio w rodzaju Nematus. Głowa, tułów i odwłok są czarne. Biodra i krętarze czarne. Uda, golenie i stopy czerwone poza czarnymi w części apikalnej tylnymi goleniami oraz czarnymi tylnymi stopami. Ostroga na wewnętrznej krawędzi tylnej goleni relatywnie długa – 1,5 razy dłuższa niż szerokość tej goleni przy wierzchołku. Czułki jednolicie czarne, bez jasnych pierścieni. Skrzydła często z zaczerwienionymi żyłkami i krawędzią kostalną.

Warszawa 06.07.2024 Widać długa ostrogę apikalna na tylnej goleni Fot. Sylvester Kociniak

Warszawa 06.07.2024 Fot. Sylvester Kociniak

Warszawa 06.07.2024 Fot. Sylvester Kociniak

  1. Status. Szeroko rozmieszczony, lecz zwykle nieliczny
  2. Siedlisko. Skraje lasów, łąki, ogrody, ugory, pastwiska, doliny rzeczne
  3. Wymiary. Długość ciała samicy 8-10 mm, samca 6-8 mm
  4. Aktywność. Kwiecień – czerwiec. Larwy od czerwca do sierpnia/września
  5. Lokalizacja. Mazowieckie, zachodniopomorskie
  6. Pokarm. Nektar, spadź. Larwy żerują na szczawiach, zwłaszcza na szczawiu tępolistnym. Żerowanie na drzewach i krzewach liściastych (wymienia się brzozy, wierzby i topole) wymaga weryfikacji – zapewne larwy były mylone z Euura caeruleocarpus
  7. Podobne. Najłatwiej pomylić go z Euura caeruleocarpus, u którego ostroga na wewnętrznej krawędzi tylnej goleni jest ewidentnie krótsza; gatunek ten nie żeruje na szczawiach
  8. Uwagi. Autorzy obserwacji – Augustyna Sylvester Kociniak
  9. Wymowa: ełura wicina
  10. E.vicina w iNat

Będzino 22.05.2019 Fot. Augustyna


Rodzaj Euura


Łódź 30.12.2024

avidal

Zostaw odpowiedź