Zmarł 28 września 1953 roku w Kalifornii
Jako młody astronom Edwin Hubble podjął się wyznaczenia odległości skupisk gwiazd zwanych mgławicami. Posłużył się metodą opracowaną przez Henriettę Leavitz, która zauważyła że jasność gwiazd jest zależna od ich odległości od obserwatora. Na pierwszy ogień poszła mgławica Andromedy – znajdowała sią znacznie dalej od Ziemi, niż dotychczas sądzono. To niedoszacowanie wynikało z przyjętej formuły, że całe obserwowalne niebo stanowi część jednej i tej samej galaktyki, poza którą nie istnieją żadne inne. Naszej Drogi Mlecznej, której średnica była wówczas znana i wynosiła 100 000 lat świetlnych. Tymczasem mgławica Andromedy oddalona była o 2 miliony lat świetlnych! Stało się jasne, że niebo utkane jest niezliczoną liczbą galaktyk, a obserwowalna wielkość wszechświata przerosła wszelkie oczekiwania. To był kolejny cios w nasz egocentryzm. Nie dość że Ziemia nie stanowi centrum Układu Słonecznego, nie dość że Słońce jest większe i jesteśmy od niego zależni, to na dodatek nasza planeta leży gdzieś na peryferiach wszechświata. Nawet nasza spiralna galaktyka jest jedną z wielu innych, mniej lub bardziej podobnych, a często znacznie od Drogi Mlecznej większych. Ba, nasza najbliższa sąsiadka przerasta ją rozmiarami. Gdyby Hubble ogłosił te herezje z dwieście/trzysta lat wcześniej, w najlepszym razie zostałby skazany na areszt domowy, a w najgorszym oczekiwałby na spotkanie z katem.
Edwin Hubble
W kolejnych latach (1923-29) Hubble zatrząsł ponownie fasadami kosmologii odkrywając, że prędkość, z jaką oddalają się od siebie galaktyki jest proporcjonalna do ich odległości. Wniosek ten został zawarty w prawie Hubble’a:
prędkość ucieczki galaktyki = stała Hubble’a + odległość od galaktyki
Jeśli galaktyka jest oddalona o 10 mln lat świetlnych to pokonuje przestrzeń z prędkością około 200 km/s. Natomiast jeśli galaktyka jest oddalona o 20 mln lat świetlnych, to ucieka z prędkością 400 km/s. Oznacza to ni mniej ni więcej, że wszechświat się rozszerza. A zatem, gdybyśmy mogli cofnąć się w czasie, dotarlibyśmy do momentu, w którym wszystkie galaktyki startują z jednego punktu. Że czas i przestrzeń miały początek. Że wszechświat miał początek – dziś nazywany jest on Wielkim Wybuchem.
28 września 1895 roku we Francji zmarł Louis Pasteur
Mikrobiolog, którego prace doprowadziły do zastosowaniu na człowieku pierwszej szczepionki. W 1885 roku uratowała ona życie 9-letniemu chłopcu zagrożonemu wścieklizną. Ile istnień ludzkich szczepionki ocaliły do dnia obecnego, tego nie sposób zliczyć. Miliony ludzi na całym świecie zawdzięczają Pasteurowi zdrowie i życie; z pewnością zasłużył na dozgonne uznanie i szacunek. Ale jakoś nie widuję ulic, placów i szkół nazywanych jego imieniem. Za to ludzki śmieć o ksywie JPII ma ich bez liku. Nie zdarza się także, aby nasz oczadziały parlamenty ogłosił jakiś rok rokiem Pasteura. W zamian za to tłuki z Sejmu niemal jednogłośnie(!) uznały, że należy ogłosić rok 2027 rokiem Boboli i rokiem objawień gierzwałdzkich. Ale nie to jest najsmutniejsze; ostatecznie trudno oczekiwać mądrości czy rozsądku po klice 420 kretynów z niepohamowaną skłonnością do perfidnego konformizmu. Bardziej przeraża co innego – rosnący w siłę ruch do imentu durnych antyszczepionkowców, do którego często dołączają także nam bliscy – siostry, bracia, rodzice, przyjaciele. To szalenie dołujące i przykre. Cóż, za tragedię społeczeństw odpowiada głupota nie tylko jej pseudoelit.
Louis Pasteur
28 września 1987 rok – premiera Star Trek: Następne Pokolenie
W latach 80-tych serial robił wrażenie. Przy realizacji efektów specjalnych uczestniczyło studio George’a Lucasa. Już sama czołówka z muzyką Jerry’ego Goldsmitha stanowiła obietnicę jakości wizualnej.