Urodzony 29 września 1901 roku w Rzymie
Wkrótce po ukończeniu studiów założył grupę fizyków-eksperymentatorów złożoną początkowo z kumpli z wydziału. Nazywano ją Chłopcy (ewentualnie dzieci) z Via Panisperna. Do zyskującej uznanie ekipy potem dołączyli niektórzy z najbardziej znanych fizyków tamtych czasów. w 1934 roku Fermi wraz z grupą bomabradowali neutronami wybrane pierwiastki w celu uzyskania nowych pierwiastków promieniotwórczych. Co prawda tego celu nie osiągnęli (wytworzyli jedynie około 4o sztucznych izotopów promieniotwórczych), ale niejako przy okazji odnotowali pewną brzemienną w skutki prawidłowość, początkowo wzbudzającą ich irytację. Mimo przestrzegania wymaganej dyscypliny warunków startowych, wyniki eksperymentów różniły się od siebie w zależności od pomieszczenia, w którym były przeprowadzane. Okazało się, ze radioaktywność próbki rosła, kiedy eksperyment odbywał się na drewnianym stole, a malała na stole marmurowym. Nikt nie wiedział dlaczego. Aż pewnego październikowego ranka Fermi bez wyraźnego powodu użył bloku parafiny zamiast, jak to zwykle bywało, próbki wykonanej z ołowiu. I zbombardował ją neutronami. Radioaktywność osiągnęła zawrotne wartości, wzrastając ponad stukrotnie. Fermi wreszcie zrozumiał przyczynę – jeśli materiał jest bogaty w jądra wodoru, normalnie bardzo szybkie neutrony znacznie spowalniają poprzez zderzanie się z protonami wodoru. gdyż te są im mniej więcej równe masowo. Tak spowolnione neutrony stają łatwiejszym celem dla jąder atomowych pierwiastków, które je dzięki temu efektywniej przechwytują.
Zjawisko spowalniania neutronów pozwoliło opanować i kontrolować przebieg reakcji łańcuchowych. Na przykład w reaktorze jądrowym. Era broni atomowej mogła się rozpocząć. Fermi zresztą czynnie w niej uczestniczył konstruując pierwszy na świecie reaktor jądrowy Chicago Pile I i uczestniczyć w Projekcie Manhattan. Można dziś rozprawiać godzinami, czy dobrze się stało. Warto jednak pamiętać, ze nauka tworzy narzędzia i tylko od nas samych zależy, do jakich celów je wykorzystamy.
Enrico Fermi przy stosie atomowym Chicago Pile I
29 września 1985 rok – premiera serialu MacGyver
Moja żona mawia o sobie, że jest niczym MacGyver. Nic dziwnego że bierze sprawy w swoje ręce, skoro pół życia męczy się z facetem, który potrafi co najwyżej wymienić żarówkę i przymocować półkę na kołkach w ścianie – o ile sobie przypomni, w którą stronę należy wkręcać śrubę. Żeby było jasne – nie skonstruuje helikoptera z gumy do żucia i z puszki po coca-coli, używając przy tym szwajcarskiego scyzoryka i taśmy klejącej; ale i tak jest dzielna – choćby przeczyszczając filtr w pralce, albo wymieniając jakąś elektronikę w suszarce (ostatnie przykłady).
Macgyver (któż wie, jak miał na imię?) wychodził z największych opresji dzięki nabytej wiedzy, oraz dzięki wyobraźni i inteligencji. Jego siłą była nauka – chemia i fizyka. Rzadko używał broni, a bezpośredniej siły fizycznej tylko w ostateczności. Tak bardzo różnił się od konwencjonalnych bohaterów kina akcji. Ale to właśnie jego znaczna część publiki pokochała najbardziej.