Zmarł 12 listopada 1868 roku w Paryżu
Są takie dni, podczas których nachodzi mnie ochota na rozkoszowanie się muzyką klasyczną. Nie za często. Co kilka tygodni, czasem miesięcy. Wsiadam wówczas w samochód, obieram kurs gdzieś poza miasto, gdzieś gdzie wokół drogi jest dużo zieleni; najlepiej las. Włączam składankę kompozycji, którą skleciłem. Na cały regulator. To nieodmiennie wspaniałe uczucie. Takie, powiedziałbym, oczyszczające. I relaksujące. Prawdziwa uczta dla uszu, a za oknem także dla oczu.
Na pierwszym miejscu tej listy umieściłem uwerturę do Cyrulika sewilskiego. Nie mam najmniejszego pojęcia, jak człowiek jest w stanie stworzyć coś tak pięknego. To dla mnie wielka tajemnica natury. Ta niewiedza tylko dodaje tajemniczości i atrakcyjności. Co chyba nietypowe, jak mi się wydaje, szczególnie mocno zachwycają mnie te spokojniejsze, mniej dynamiczne fragmenty; większość ludzi preferuje zapewne część szybką, energetyczną, bardziej porywającą.
Giacchino Rossini był czymś więcej niż genialnym kompozytorem. To celebryta uwielbiany w całej Europie i bardzo hojnie opłacany w całej Europie. Muzyczny geniusz przyniósł mu ogromną sławę i bogactwo, a to wcale nie jest regułą. A że lenistwo było jego drugą naturą, w wieku 37 lat doszedł do wniosku, że nie warto więcej się przemęczać i właściwie zakończył twórczy etap życia. Skupił się na drugiej swojej wielkiej pasji – na jedzeniu. Wszyscy pracują dla trzech rzeczy: sławy, złota i przyjemności. Sławę już mam, złota mi nie trzeba, a przyjemności już dawno mnie znudziły. Wkrótce znacznie przytył, a w konsekwencji nabawił się wielu różnych chorób. Zabił go rak jelita grubego.
O ostatniej operze Rossiniego zatytułowanej Wilhelm Tell, włoski kompozytor Gaetano Donizetti powiedział: Pierwszy i trzeci akt opery z pewnością napisał Rossini, ale drugi musi być dziełem Boga. Wg innej anegdoty, Rossini wyznał kiedyś z przymrużonym okiem, ze płakał trzy razy w życiu; kiedy umarła mu matka, kiedy indyk z truflami wpadł do jeziora Como i kiedy pierwszy raz usłyszał muzykę innego muzycznego czarodzieja tamtych czasów, Nicola Paganiniego, z którym zresztą mocno się zaprzyjaźnił. Połączyły ich wzajemny podziw dla twórczości oraz zbliżone poczucie humoru charakteryzujące się silną skłonnością do żartów i psot, oraz autoironii.
Pomnik w rodzinnym Pesaro
14 listopada