Polyommatus eros eroides – Modraszek eroides

Lycaenidae – Modraszkowate
Wierzch skrzydeł samca z intensywnym, błękitnym odcieniem. Wierzch skrzydeł samicy brunatny – błękitny odcień ograniczony do części nasadowej skrzydeł. Brunatna obwódka brzeżna relatwynie szeroka. Spód skrzydeł szarawy z czarnymi i pomarańczowymi plamkami o rozmieszczeniu charakterstycznym dla gatunku.

Bułgaria 05.07.2010 Fot. Jarosław Bury

Bułgaria 05.07.2010 Fot. Jarosław Bury

  1. Liczebność. Gatunek skrajnie rzadki i ginący, być może już wyginął. Dawniej szerzej rozprzestrzeniony, ostatnio znany z pojedynczych stanowisk na Podlasiu, gdzie do niedawna spotykano nieliczne osobniki EN EN Arek Gawroński
  2. Biotop. Suche, piaszczyste murawy, łąki i polany; gatunek wybitnie termofilny
  3. Wymiary. Rs 32-35 mm
  4. Okres lotu. Koniec maja – lipiec
  5. Lokalizacja. Bułgaria. W Polsce wyłącznie w północnowschodniej części kraju; być może już wyginął
  6. Pokarm. Nektar. Gąsienice żerują głównie o zmierzchu na kwiatach i liściach szczodrzeńców, traganków i janowców
  7. Podobne. Liczne inne brunatne modraszki, w tym pospolity Polyommatus icarus i przede wszystkim podgatunek nominatywny Polyommatus eros eros preferujący odmienne biotopy, głównie zbocza górskie – brunatne obwódki na wierzchniej stronie skrzydeł są u niego węższe
  8. Uwagi. Autor obserwacji i identyfikacji – Jarosław Bury
  9. Uwagi 2. Status taksonomiczny polskich populacji niejasny. Prawdopodobnie należą one do nizinnego podgatunku Polyommatus eros krziwitzkyi Koçak & Kemal, 2001, który ma występować również na Białorusi i na Ukrainie (syn. Polyommatus eroides orientalis Krzywicki, 1983; Polyommatus eros silvester Korb & Bolshakov, 2011)
  10. Więcej o gatunku
  11. P.eroides w Czerwonej Księdze

avidal

Leave a Reply