Stenocorus meridianus – Łucznik korzeniowiec

Cerambycidae – Kózkowate
Przedplecze ciemne, znacznie węższe od nasady pokryw. Pokrywy wyraźnie zwężające się ku tyłowi, zwłaszcza u samców; czarne, lub brązowe, niekiedy dwubarwne. Uda zwykle pomarańczowoczerwone z czarnymi kolanami, rzadziej całkowicie czarne.

S.meridianus

Lubuskie 2012 Fot. Marek Adamski

Udanin 11.06.2009 Fot. Ryszard Orzechowski

Udanin 11.06.2009 Fot. Ryszard Orzechowski

  1. Liczebność. Szeroko rozmieszczony, lecz raczej nieliczny
  2. Biotop. Lasy, ogrody, kwietne łąki i polany
  3. Wymiary. 15-25 mm
  4. Czas lotu. Maj – sierpień
  5. Lokalizacja. Dolny Śląsk, Lubuskie. Na Wyżynie Łódzkiej zdecydowanie rzadki, wykazywany z lasów spalskich
  6. Pokarm. Pyłek. Larwy żerują w drewnie i w korzeniach drzew liściastych, w tym owocowych
  7. Podobne. Rzadziej spotykany Stenocorus quercus 
  8. Uwagi. Autorami obserwacji są Marek Adamski i Ryszard Orzechowski

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s