Stenocorus meridianus – Łucznik korzeniowiec

Cerambycidae – Kózkowate
Przedplecze ciemne, znacznie węższe od nasady pokryw. Pokrywy wyraźnie zwężające się ku tyłowi, zwłaszcza u samców; czarne, lub brązowe, niekiedy dwubarwne. Uda zwykle pomarańczowoczerwone z czarnymi kolanami, rzadziej całkowicie czarne.

Świecie nad Wisłą 11.05.2016 ♀ Fot. Karol Kruk

Cieszyn 07.06.2020 ♂ Fot. Aleksander Dorda

S.meridianus

Łęgi Słubickie 2012 ♂ Fot. Marek Adamski

Udanin 11.06.2009 Fot. Ryszard Orzechowski

Udanin 11.06.2009 ♀ Fot. Ryszard Orzechowski

  1. Liczebność. Szeroko rozmieszczony, lecz raczej nieliczny
  2. Biotop. Lasy, ogrody, kwietne łąki i polany
  3. Wymiary. Długość ciała 15-25 mm
  4. Aktywność. Maj – sierpień
  5. Lokalizacja. Dolnośląskie, śląskie, lubuskie, kujawsko-pomorskie. Na Wyżynie Łódzkiej zdecydowanie rzadki, wykazywany z lasów spalskich
  6. Pokarm. Pyłek. Larwy żerują w drewnie i w korzeniach drzew liściastych, w tym owocowych
  7. Podobne. Rzadziej spotykany Stenocorus quercus (jednolicie czarne nogi) oraz samce Akimerus schaefferi (nogi jednolicie kasztanowobrązowe)
  8. Uwagi. Autorami obserwacji są Karol Kruk, Aleksander Dorda, Adam Woźniak,  Marek Adamski i Ryszard Orzechowski
  9. S.meridianus w bazie BioMap
  10. Więcej o gatunku

Cieszyn 07.06.2020 ♂ Fot. Aleksander Dorda

Świecie nad Wisłą 11.05.2016 ♀ Fot. Karol Kruk

S.meridianus female

♀ Fot. Adam Woźniak

Świecie nad Wisłą 11.05.2016 ♀ Fot. Karol Kruk

Świecie nad Wisłą 11.05.2016 ♀ Fot. Karol Kruk

♂ i ♀ – widoczna roznica w budowie ciała Fot. Karol Kruk


avidal

Leave a Reply