Sphenophorus abbreviatus

Curculionidae – Ryjkowcowate
Według niektórych źródeł zaliczany do rodziny Dryophthoridae. Ryjek czarny, długi, przewężony w połowie długości, zgrubiały w części nasadowej. Ciało czarne, u osobników juwenilnych rdzawobrunatne. Przedplecze gęsto punktowane, przy jego przedniej krawędzi poprzeczny, niepunktowany szew; po środku gładka, pozbawiona punktowania podłużna smuga. Pokrywy lekko błyszczące, wyraźnie rzeźbione; rzeźbę pokryw stanowią podłużne rowki i dołki ułożone w podłużne rzędy. Nogi czarne. Czułki z silnie zgrubiałym członem wierzchołkowym.

Włochy – Perugia – maj 2022 Fot. Benjamin Fabjan

Włochy – Perugia – maj 2022 Fot. Benjamin Fabjan

  1. Status. Brak współczesnych obserwacji EX
  2. Siedlisko. Podmokłe łąki i pastwiska, rowy melioracyjne, mokradła, torfowiska
  3. Wymiary. Długość ciała 12.5-14.5 mm
  4. Aktywność. Od wiosny do jesieni; apogeum pojawu w w maju i czerwcu. Zimuje imago
  5. Lokalizacja. Włochy. Występowanie w Polsce wymaga potwierdzenia – prawdopodobnie nie występuje w naszym kraju
  6. Pokarm. Larwy żerują na oczerecie cynodonie palczastym, wiechlinie łąkowej, życicy trwałej i kupkówki pospolitej i zapewne na innych jeszcze trawach; rozwijają się w korzeniach
  7. Podobne. Dwa pozostałe krajowe gatunki z rodzaju – zdecydowanie mniejszy Sphenophorus striatopunctatus (6-9 mm), oraz skrajnie rzadki Sphenophorus piceus
  8. Uwagi. Autor obserwacji – Benjamin Fabian
  9. S.abbreviatus w bazie BioMap
  10. S.abbreviatus w iNat

Łódź 11.02.2023

avidal

2 thoughts on “Sphenophorus abbreviatus

  1. Z dzisiejszego obszaru Polski są wyłącznie dane XIX-wieczne i zaledwie jedna publikacja Polentza z XX w. (1939, nie znam jej niestety, bo trudno dostępna), w której zapewne są wymienione okazy z Cieszyna, znalezione w jego wrocławskim zbiorze przy okazji niedawnej digitalizacji. To byłyby jedyne 2 okazy z (granicy) Polski na przestrzeni 120 lat, tymczasem z BioMapy, a zwłaszcza z tutejszego komentarza można wywnioskować, że gatunek w Polsce normalnie jest, tylko rzadki. To nieprawda. Podobnie jak nieprawdą jest, że Sphenophorus piceus jest zwykle rdzawobrunatny. W pełni zesklerotyzowany jest czarny jak smoła.

  2. Poprawiłem zgodnie z przekazanymi informacjami. Info o jaśniejszym ubarwieniu znalazłem w sieci. Bardzo dziękuję profesorze za wskazanie błędów w opisie.

Zostaw odpowiedź