Bombyliidae – Bujankowate
Ciało pokryte złocistymi lub szarymi włoskami; na bokach tergitów 2 i 3 pojawiają się czarne włoski, zwykle licznie. Na tułowiu czarnych włosków brak. Oczy samicy rozdzielone czołem, oczy samca stykają się ze sobą na długim odcinku. Twarz i czoło oraz potylica (tył głowy) zawsze jasno owłosione – brak czarnych włosków. Scutellum żółto lub szaro owłosione, bez czarnych włosków. Uda jednolicie żółtopomarańczowe lub z przyciemnieniem w części nasadowej. Wierzchołki stóp, a u niektórych osobników także wierzchołki golenie są przyciemnione. Skrzydła przeźroczyste, tylko przy krawędzi kostalnej i w części nasadowej żółtawo przyciemnione; komórki R i M różnej długości.

Francja – Marsylia 03.09.2020 ♀ Fot. Martin Galli

Austria 09.09.2021 ♂ Fot. gernotkunz

Austria 09.09.2021 ♂ Fot. gernotkunz

1. Status. Rzadko obserwowana, liczna lokalnie – wykazywana m.in. z Gór Pieprzowych, z Puszczy Białowieskiej, z Dolnego Śląska i z Mazur
2. Siedlisko. Preferuje wrzosowiska. Spotykana również w ogrodach, na łąkach i murawach oraz na wydmach śródleśnych; toleruje słonawiska
3. Wymiary. Długość ciała 7-10.5 mm
4. Aktywność. Kwiecień – wrzesień
5. Lokalizacja. Austria, Francja
6. Pokarm. Nektar; chętnie odwiedza kwiaty wrzosów i wrzośców. Larwy są pasożytami gniazdowymi – zjadają najpierw zgromadzony w norce pyłek, a potem larwę gospodarza, którym jest jeden z gatunków pszczół gniazdujących w ziemi; wymienia się przede wszystkim lepiarki z rodzaju Colletes
7. Podobne. Inne bujanki różnią się w zależności od gatunku m.in. ciemniejszymi udami i detalami owłosienia ciała – i tak u Bombylius fulvescens na scutellum pojawiają się czarne włoski, a u Bombylius canescens owłosienie twarzy i czoła oraz potylicy jest częściowo czarne. Są one także przeciętnie większe. Podobnym gatunkiem jest również bujanka Systoechus ctenopterus którą najpewniej można rozpoznać po tej samej długości komórkach R i M
8. Uwagi. Autorzy obserwacji – gernotkunz Martin Galli
9. B.minor w iNat

Łódź 15.05.2024

avidal