Piezura pardalina

Fannidae  – Zgniłówkowate
Poprzednio jako Piezura graminicola. Oczy nagie, duże, czerwonobrązowe, u samic rozdzielone szerokim, a u samca wąskim czołem. Palpi żółte. Scutum szare, silnie oszczecone. Przed szwem tułowiowym dwie pary szczecinek dc ( dorsocentral setae ); za szwem trzy pary szczecinek dc. Scutellum szare z żółtopomarańczowym wierzchołkiem. Odwłok żółtopomarańczowy z szaroczarnymi plamkami na bokach niektórych tergitów; przez środek odwłoka zwykle przebiega ciemna, wąska, podłużna linia. Wszystkie uda żółte. Golenie i stopy szaroczarne. Pierwsze dwa człony czułków żółte; człon trzeci żółtawoszary. Skrzydła przezroczyste; komórka R5 otwarta. Żyłka analna A2 silnie, łukowato wygięta ( tylko w rodzaju Euryomma żyłka ta jest słabo wygięta )- istotna cecha diagnostyczna odróżniająca gatunki z tej rodziny od cechujących się prostą, lub niemal prostą żyłką A2 muchowatych Muscidae.

P.pardalina

Kraków 13.06.2019 Samiec Fot. Maksymilian Syratt

  1. Liczebność. Pospolita
  2. Biotop. Skraje lasów, polany, parki, ogrody, łąki, tereny ruderalne, wiejskie zabudowania, ogrody, pastwiska
  3. Wymiary. Długość ciała 5.5-6 mm. Długość skrzydła przeciętnie 5.3 mm
  4. Aktywność. Kwiecień – październik
  5. Lokalizacja. Małopolskie
  6. Pokarm. Nektar, pyłek, spadź. Larwy żywią się martwą materią organiczną; żerują min. w ekskrementach, kompostownikach i butwiejącej ściółce
  7. Podobne. Drugi krajowy gatunek z rodzaju – rzadka Piezura graminicola ( poprzednio Piezura boletorum ) jest wyraźnie ciemniej ubarwiony. Bardziej podobne są inne gatunki z rodziny o żółtych udach – Fannia ornata i Fannia posticata oraz Euryomma peregrinum
  8. Uwagi. Autorem obserwacji jest Maksymilian Syratt
  9. Uwagi 2. Identyfikacja Nikita Vikhrev ( z niewielkim znakiem zapytania )

Dodaj komentarz