Opomyza petrei – Niżnica

Opomyzidae – Niżnicowate
Głowa żółta, miejscami biało opylona. Scutum brązowawożółte z wyraźnie zaznaczonymi, ciemniejszymi od tła pasami układającymi się w kształt litery „V’. Odwłok żółty, lub szarożółty z trzema ciemnymi smugami – dwiema bocznymi i jedna środkową, która może zanikać. Nogi żółte. Skrzydła plamkowane w sposób charakterystyczny dla gatunku.

Chociszewo 09.09.2021 Fot. Lucyna Bugiera

O.petrei

Rezerwat Mierzeja Sarbska 01.08.2019

O.petrei

Rezerwat Mierzeja Sarbska 01.08.2019

Warszawa – Ursynów 18.10.2022 Fot. Marek W.Kozłowski

  1. Liczebność. Szeroko rozsiedlona, miejscami liczna
  2. Biotop. Skraje lasów, łąki, polany, ugory, pola, wydmy nadmorskie
  3. Wymiary. Długość ciała 3-4 mm
  4. Aktywność. Maj/czerwiec – sierpień
  5. Lokalizacja. Pomorskie, lubuskie, mazowieckie
  6. Pokarm. Nektar, spadź. Larwy żerują w łodygach roślin trawiastych
  7. Podobne. Przede wszystkim Opomyza germinationis u której odwłok jest częściowo lub całkowicie czarny. Także Opomyza florum i Opomyza punctata, które można odróżnić m.in. po braku wyraźnych pasów na scutum układających się w kształt litery „V”
  8. Uwagi. Autorzy obserwacji – Marek W.Kozłowski Lucyna Bugiera avidal

avidal

Leave a Reply