Opomyza petrei – Niżnica

Opomyzidae – Niżnicowate
Głowa żółta, miejscami biało opylona. Scutum brązowawożółte z wyraźnie zaznaczonymi, ciemniejszymi od tła pasami układającymi się w kształt litery „V’. Odwłok żółty, lub szarożółty z trzema ciemnymi smugami – dwiema bocznymi i jedna środkową, która może zanikać. Nogi żółte. Skrzydła plamkowane w sposób charakterystyczny dla gatunku.

O.petrei

Rezerwat Mierzeja Sarbska 01.08.2019

O.petrei

Rezerwat Mierzeja Sarbska 01.08.2019

  1. Liczebność. Szeroko rozsiedlona, miejscami liczna
  2. Biotop. Skraje lasów, łąki, polany, ugory, pola, wydmy nadmorskie
  3. Wymiary. Długość ciała 3-4 mm
  4. Aktywność. Maj/czerwiec – sierpień
  5. Lokalizacja. Pomorskie
  6. Pokarm. Nektar, spadź. Larwy żerują w łodygach roślin trawiastych
  7. Podobne. Przede wszystkim Opomyza germinationis u której odwłok jest częściowo lub całkowicie czarny. Także Opomyza florum i Opomyza punctata, które można odróżnić min. po braku wyraźnych pasów na scutum układających się w kształt litery „V”

Leave a Reply