Megaselia spp. – Zadry

Phoridae – Zadrowate
Nieco przygarbione, zwykle małe i bardzo małe muchówki o czarnym ciele; rzadziej o żółtym tułowiu i żółtym odwłoku z przyciemnionymi krawędziami tergitów. Przednia powierzchnia tylnych goleni bez rzędu szczeciniastych włosków o zróżnicowanej długości. Poszczególne gatunki niemożliwe do identyfikacji na podstawie fotografii terenowych, tym bardziej, że samice wielu gatunków nie są znane. W Polsce około 220 gatunków.

Młynek 11.07.2015

Łódź – Młynek 11.07.2015

Młynek 11.07.2015

Łódź – Młynek 11.07.2015

Młynek 11.07.2015

Łódź – Młynek 11.07.2015

  1. Liczebność. Wiele gatunków pospolitych i licznych
  2. Biotop. Zarośla, lasy (niektóre gatunki preferują sosnowe), parki, ogrody
  3. Wymiary. Długość ciała 2-6 mm; zwykle 2-3.5 mm
  4. Aktywność. Kwiecień – wrzesień; na ogół dwa pokolenia w sezonie (wiosenne i letnie)
  5. Lokalizacja. Łódzkie. Występują w całym kraju
  6. Pokarm. Nektar, spadź. Larwy – w zależności od gatunku – wszystkożerne, saprofagiczne, padlinożerne, pasożytnicze ( w tym parazytoidy owadów – np. larw szeliniaków z rodzaju Hylobius czy przekrasków z rodzaju Thanasimus – oraz ślimaków i wijów ), drapieżne, mycetofagiczne (Megaselia halterata) –  a także fitofagiczne (larwy Megaselia rufipes zjadają nasiona sosny czarnej)
  7. Podobne. Czarne gatunki podobne do innych czarnych zadrowatych. Żółte łatwo pomylić z gatunkami z rodzaju Phalacrotophora, które zwykle różnią się min. bardziej kontrastowym ubarwieniem odwłoka, a ich tylne golenie mają słabo widoczne, lecz zauważalne, szczeciniaste włoski układające się w rząd na przedniej krawędzi tylnych goleni
  8. Uwagi. Najbardziej znanym i najlepiej zbadanym gatunkiem jest Megaselia scalaris, której larwy rozwijają się min. na ludzkich zwłokach, także tych zakopanych głęboko pod ziemią. W związku z tym bywa wykorzystywana w medycynie sądowej

Leave a Reply