Tachinidae – Rączycowate
Maleńka przedstawicielka podrodziny Phasiinae. Ciało czarne, jak na rączycę skromnie oszczecone, pozbawione srebrnego opylenia. Scutum błyszczące, bez pasów. Odwłok czarny. Nogi czarne. Parafrontalia (obszar między okiem a czułkiem) z włoskami za rzędem szczecin. Przezmianki żółte.
Łódź – Widzew 12.08.2012
Łódź – Widzew 12.08.2012
Warszawa – Ursynów 13.07.2020 Fot. Marek W. Kozłowski
- Status. Pospolita. Występuje w całym kraju
- Siedlisko. Łąki, przydroża, skraje lasów, parki, ogrody, przytorza, murawy psammofilne i kserotermiczne
- Wymiary. Długość ciała 2.5-4 mm
- Aktywność. Maj – październik. Dwa pokolenia w sezonie
- Lokalizacja. Łódzkie, mazowieckie
- Pokarm. Nektar, pyłek – obserwowałem ją na baldachach, nawłoci, wrotyczu, nostrzyku… Larwy żerują na pluskwiakach, lecz konkretne gatunki nie są znane
- Podobne. Bardzo podobna Phasia pusilla pozbawiona jest włosków za szczecinami na parafrontaliach i ma ciemne przezmianki, a jej ciało bywa mniej lub bardziej srebrno opylone. U Phasia obesa tułów jest matowy, z szarymi pasami. W centralnej Polsce nie występuje bardzo rzadka Phasia theodori (brak włosków na parafrontaliach)
- Uwagi. Autorzy obserwacji – Marek W.Kozłowski avidal
- Uwagi 2. Nazwa gatunkowa nadana przez Insektarium
- P.barbifrons w iNat
Łódź – Widzew 15.10.2012 Na nawłoci
Łódź – Widzew 12.08.2012
Łódź – Widzew 07.08.2012
Łódź – Widzew 12.08.2012
Łódź 17.12.2013