Królowa Szerszenella

Powoli, z niechęcią uchyliła jedno oko, jednak blask wpadającego do szczeliny promienia słonecznego zmusił ją do ponownego zamknięcia. Przeszedł ją dreszcz chłodu.
– Kim ja jestem? Co ja tu robię? – te i setki podobnych pytań, nagle przetoczyło się jej po głowie. Wracająca powolutku po miesiącach hibernacji świadomość zaczęła mozolnie rozjaśniać i rozsuwać mgłę tajemnic. Powolne przypominanie…
Oto leży wygodnie w kołysce, a wokół krzątają się służące, pomocnice, mamki i cały liczny personel. Podziwiając jej wielką urodę dokarmiają, dbają, pielęgnują. Przypomniała sobie rodzicielkę. Dumna, wyniosła, władcza, a jednak zawsze spoglądała na nią czule i ciepło. I w jednej chwili wszystko stało się jasne. Wszystko jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki powróciło. Wróciła świadomość sens i pamięć. Przecież… no tak!
– Jam wysoko urodzona! Jam jest Pani! Jam królowa!
Zerwała się na równe nogi, poprawiła jeszcze lekko zziębnięte, ciut zdrętwiałe czułki i wyjrzała ze swojej kryjówki.
– A więc już wiosna – pomyślała, a instynkty jak błyskawice przedarły się przez jaj umysł. Świadomość misji, która na nią czeka stawała się z minuty na minutę wyraźniejszą i nie dającą się ani odwołać, ani przewlec. Cały, przez matkę naturę precyzyjnie skonstruowany mechanizm powoli ruszył. Tryby i trybiki zaczęły się zazębiać z nieubłaganą precyzją i logiką.
Szerszenella śmiało spoglądając przed siebie, już w głowie z precyzyjnie poukładanym planem zabrała się do pracy.
Po zaspokojeniu głodu zaczęła rozglądać się na dogodnym miejscem na budowę pałacu. Jej prywatnego pałacu, gdzie zasiądzie na tronie i gdzie swe rządy sprawować będzie. Przyszłość była zdecydowana i zatwierdzona.
Dość szybko znalazła świetną miejscówkę. Okolica była idealna, a miejsce suche, zaciszne, osłonięte. Królowa aż podskoczyła z radości, że tak sprawnie wszystko pomyka. Poprawiła misterny makijaż i z dumą uniosła brew.
Przekazane przez rodzicielkę w genach umiejętności inżynieryjno-murarskie okazały się niezwykle przydatne. Z rozdrobnionej masy drzewnej i z własnej śliny powstały znakomite materiały budowlane. Szerszenella zaczęła budowę komnat, a kontenta z wykonanej pracy, w zacisznych miejscach ustawiła pierwsze, wygodne kołyski i złożyła w nich jaja.
Dalej wszystko potoczyło się jak zaplanowała. Z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień królestwo rozrastało się znakomicie, a liczebność rodziny rosła w oczach. Szerszenella wyznaczyła straż pałacową, która zaprzysięgła bronić ze wszystkich sił królestwa, zorganizowała drużyny odpowiedzialne za catering, a i w samym pałacu wszystko przebiegało sprawnie. Opiekunki, położne, sprzątaczki…wszystkie córki z wielką ochotą i dbałością uwijały się przy swoich obowiązkach.
Mijały tygodnie.
Szerszenella z niepokojem zaczęła spoglądać na coraz szybciej zachodzące słońce. Wiedziała co to oznacza i co musi zrobić. Zarządziła budowę zmodernizowanych komnat i ustawienie w nich większych kołysek. Wszak potomstwo, które tam przyjdzie na świat musi mieć odpowiednie warunki. Przyszłe księżniczki, a przede wszystkim ich adoratorzy, to nie mogą być jakieś przykurcze, łamagi, czy niedojdy. Młodzi muszą być zdrowi, silni, rośli i przystojni. Stąd dbałość Królowej Pani o odpowiednie warunki.
Sama z rzewnością przypomniała sobie o swoim wybranku.
– Ach jaki był szarmancki, uwodzicielski, jaki przystojny… – wspominała.
Przyszła jesień, nastały chłody. Szerszenella z wolna opadała z sił a jej ciało słabło. Z coraz większym trudem udawało się jej spełniać obowiązki, jednak z dumą i z uczuciem dobrze spełnionej misji spokojnie spoglądała w przyszłość. Jej piękne córki powychodziły udanie za mąż, a o przyszłość i przetrwanie genów mogła być spokojna.

Fot. Jacek Strojny


Jacek Strojny

 

 

Dodaj komentarz