Strażniczka II Stopnia, Katalena.
Gdy tylko przyszła na świat, jej przyszłość i zaszeregowanie w roju zostały precyzyjnie, ściśle określone. Nad wyraz smukła, silna i krzepka, od wczesnej młodości została przydzielona do służby w szeregach Królewskiej Samodzielnej Dywizji Strażniczej. Jako kadetka szkoliła się w sztukach wojennych. Odbywała liczne loty patrolowe, ćwiczyła walkę wręcz, formacje obronne i wszystko co może być konieczne, dla bezpieczeństwa królestwa i samej Królowej.
Katalena setki razy od przełożonych wysłuchiwała, jak wielka na niej i innych strażniczkach spoczywa odpowiedzialność, jakie tradycje i chwalebne czyny historia pamięta, z jakimi niebezpieczeństwami może się spotkać i z jakimi przyjdzie się jej mierzyć.
Już od pierwszych dni szkolenia dowódcy wpajali młodym kadetkom ich hymn, świętą rotę, zawołanie i najświętsze przykazanie.
„Czy to wróg, czy to zbój,
Chroń swój RÓJ! Ruszaj w bój!
Wroga kłuj! Wroga kłuj!”
I w tym całym mechanizmie, w procesie wychowawczym i podczas szkoleń, nikt nie spostrzegł, że Katalena, jej zachowanie i psychika, dalece odbiega od przyjętych norm zachowania Strażniczki Roju.
Katalena od dziecka bała się. Bała się światła, bała się ciemności, bała się cienia, bała się samotności, bała się… Katalena bała się WSZYSTKIEGO, a wręcz przerażeniem napawała ją myśl, że w czasie jej służby coś zaatakuje RÓJ. Cień przelatującego ptaka, niespodziewane poruszenie gałązki na wietrze, nieodgadniony ruch wśród liści na ziemi pod gniazdem, dosłownie paraliżował jej całe ciało.
Tak oto mijały dni Strażniczki II Stopnia, Kataleny i może świat nie wspominałby tego imienia, gdyby nie któregoś dnia, prawie w samo południe…
ALARM!!!! ALARM!!!! ALARM!!!!!!!!!!!!!
Zewsząd rozległy się krzyki grozy i gwałtowne nawoływania.
Ratuj RÓJ!!!!! Wróg jest tu!!!!!!
To obce zastępy zaatakowały ukochane królestwo. Nadlatujące formacje podstępnie przystąpiły do inwazji.
Zdjęta trwogą Katalena cała się trzęsąc schowała zdjęte strachem ciało za sporym kawałkiem kory. Słyszała przerażone, znajome głosy walczących, konających sióstr… Bitwa musiała przybrać niekorzystny obrót, bo głosy sióstr były coraz bardziej nieliczne i coraz bardziej odosobnione. Dominowały głosy najeźdźców.
Katalena drżała, lecz drżenie to coraz mniej przypominało to znane jej, strachliwe, lękliwe, bojaźliwe…
To budziło się drżenie wściekłości i gniewu. Po głowie strażniczki z coraz większą wyrazistością przebiegały tak znane jej słowa…
Chroń swój RÓJ! Ruszaj w bój!
Wroga kłuj! Wroga kłuj!
Wroga kłuj!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Katalena nagle zerwała się ze swego bezpiecznego ukrycia i wpadła w wir wojenny. Ze łzami w oczach zlustrowała pole bitwy, gdzie w resztkach agonii wiły się jej siostry.
Szybko zorganizowała resztki walczących strażniczek i… ruszyła.
Niby sam anioł śmierci przetaczała się pośród formacji wroga siejąc śmierć, zagładę i zniszczenie. W onym dniu nie było siły w tej części lasu, która powstrzymałaby Strażniczkę II Stopnia Katalenę.
Późnym popołudniem sztandar zwycięstwa dumnie załopotał nad głową Strażniczki i jej formacji obronnej.
Kolejnego dnia Rój z żalem pożegnał bohaterów i przystąpiono z rozkazu Królowej Pani do świętowania, a sama Królowa z wdzięczności i w zamian za zasługi przyznała Katalenie Order Obrończyni Królestwa z Wielką Wstęgą.
Od tej pory Katalena cieszyła się ogromnym uznaniem w całym Roju. Młodzież z podziwem w oczach ją obserwowała, mieszkańcy pałacu przyjaźnie poklepywali ją po ramieniu…
Poklepywali po ramieniu…
Poklepywali po ramieniu…
Poklepywali po ramieniu…
Kto ją klepie po ramieniu?!
Otworzyła oczy. Nad Kataleną stała Dowódca Warty.
– Katalena!!! Ile razy mam powtarzać, że na warcie spać nie wolno!
Katalena zrobiła skruszoną minę, gdy nagle…
ALARM! ALARM! ALARM! – rozległo się wokół…

Vespa crabro Fot. Jacek Strojny
03.04.2024