Aphidina – Mszyce
Jednodomna, powszechnie występująca na grochu i innych roślinach bobowatych mszyca. Formy bezskrzydłe są jasnozielone, niekiedy (cecha wrodzona związana z syntetyzowaniem karotenoidów) różowe, z czerwonymi oczami. Czułki są 1.0-1.6 razy dłuższe od ciała. Człony czułków, golenie i syfony mają ciemne wierzchołki. Syfony są ciemniejsze od odwłoka, niekiedy czarne, są cienkie i zwężają się ku końcowi; średnica syfonu w środku jest mniejsza niż średnica tylnej goleni. Syfony są 1.2-1.9 razy dłuższe ciemnego, niekiedy czarnego ogonka.
- Status. Pospolita i bardzo liczna w całym kraju
- Siedlisko. Polany, skraje lasów, uprawy – tam gdzie rosną rośliny bobowate
- Wymiary. Długość ciała 2.2-5.0 mm
- Aktywność. Wiosna – jesień. Najliczniejsza wczesnym latem; później liczebność spada, głównie z powodu drapieżnictwa i pasożytnictwa. Pod jesień pojawiają się formy płciowe a zapłodnione samice składają jaja, z których wiosną wykluwają się założycielki rodu dając początek dzieworodnym pokoleniom letnim. W wypadku presji wrogów naturalnych i przegęszczenia pojawiają się w sezonie dzieworodne formy uskrzydlone migrujące na inne rośliny bobowate
- Lokalizacja. Mazowieckie
- Pokarm. Mszyce pobierają sok z grochu i ok. 20 innych gatunków bobowatych
- Podobne. Na niektórych bobowatych (nie na grochu) spotkać można kolonie Acyrthosiphon loti, u której zielone człony czułków nie są nigdy przy końcach przyciemnione
- Uwagi. Mszycom nie towarzyszą mrówki a krople spadzi są wyrzucane na odległość za pomocą ogonków
- Uwagi 2. Mnogość odmian o różnym genetycznym profilu sugeruje istnienie izolowanych płciowo gatunków (koncepcja kompleksu gatunkowego Acyrthosiphon pisum)
- Uwagi 3. U mszyc tych opisano skłonności do samobójstwa u osobników porażonych przez jaja mszycarzy, które opuszczając kolonie odskakują od rośliny żywicielskiej i spadają na grunt, gdzie zamierają wraz z pasożytem
- Uwagi 4. Autor obserwacji – Marek W.Kozłowski
- Więcej o gatunku
- A.pisum w iNat
Warszawa 06.07.2025


