Strongylocoris luridus – Mocarek jasieńcowy

Miridae – Tasznikowate
Głowa krótka i szeroka. Wierzch ciała słomkowobrązowy do ochrowożółtego z krótkim jasnym owłosieniem; rzadziej przedplecze i półpokrywy czerwonawe bądź ciemnobrązowe. Przedplecze masywne, często z parą rozmytych, ciemniejszych od tła smug bocznych. Scutellum kremowożółte. Przednie skrzydła krótkie, lecz w pełni rozwinięte (nie zredukowane). Cuneus (klinik) zaciemniony lub taki jak reszta skrzydła. Nogi bladożółte. Zakrywka (membrana) zauważalnie przyciemniona. Czułki z dostrzegalnym na fotografiach terenowych owłosieniem.

Gryfino 09.06.2024 Fot. Bogdan Pałka

  1. Status. Rzadko obserwowany, miejscami liczny
  2. Siedlisko. Suche łąki i polany, murawy kserotermiczne, ugory, przydroża, inne ciepłe tereny otwarte
  3. Wymiary. Długość ciała 3.2-4.1 mm
  4. Aktywność. Czerwiec – sierpień. Zimuje jajo
  5. Lokalizacja. Zachodniopomorskie
  6. Pokarm. Soki roślinne; larwy żerują na jasieńcu piaskowym, znacznie rzadziej na innych roślinach zielnych
  7. Podobne. Pozostałe 3 krajowe gatunki (S.niger, S.steganoides, S.leucocephalus) z rodzaju są czarne. Bardzo podobny Strongylocoris obscurus zasiedla płd-zachodnia Europę; różni się dłuższym przedpleczem
  8. Uwagi. Autor obserwacji – Bogdan Pałka
  9. Uwagi 2. Nazwy gatunkowa i rodzajowa nadane przez Insektarium
  10. Rozmieszczenie
  11. S.luridus w iNat

Łódź 29.07.2025

avidal

Zostaw odpowiedź