Gilpinia hercyniae – Borecznik harcyński

Diprionidae – Borecznikowate
Czasem pod nazwą Diprion hercyniae. Samica bardzo krępa, o masywnym odwłoku i szerokim tułowiu. Ubarwienie ciała złocistobrązowe. Barki, tył głowy, wzór na wierzchu tułowia w kształcie litery „V”, scutellum i krawędzie tergitów kremowożółte. Uda brązowożółte. Tylne golenie i stopy białożółte, zaczernione w części apikalnej. Skrzydła subtelnie przyciemnione; może odbywać loty na duże odległości.  Samiec znacznie smuklejszy, z wyraźnym, szerokim żłtym deseniem na tułowiu i czarnym odwłokiem z częściowo żółtymi tergitami. Larwa 5-ego i 6-ego stadium zielona z białymi pasami wzdłuż ciała i żółtobrązową ( II – V stadium ), lub zielonkawą ( VI stadium ) głową, z brązowym pasem utworzonym z odizolowanych plamek; podobna do innych larw z rodzaju.

G.hercyniae

Łuków 14.08.2013 Fot. Ricosz

G.hercyniae

Konstancin – Jeziorna 05.09.2005 Larwa V stadium Fot. Teresa Stolarczyk

G.hercyniae

Konstancin – Jeziorna 05.09.2005 Fot. Teresa Stolarczyk

  1. Liczebność. Lokalny, bywa liczny
  2. Biotop. Lasy z udziałem świerka, ogrody, parki
  3. Wymiary. Długość ciała 6-8.5 mm. Larwy od 3 ( 1 stadium ) do 22 mm ( 6 stadium )
  4. Aktywność. Maj – wrzesień. Larwy w czerwcu i w lipcu oraz w sierpniu i we wrześniu ( następne pokolenie ). Zimują larwy w kokonach w ściółce
  5. Lokalizacja. Mazowieckie, lubelskie. Na Wyżynie Łódzkiej rzadki
  6. Pokarm. Larwy żerują na szpilkach świerkowych
  7. Podobne. Przede wszystkim Gilpinia polytoma – różnice tkwią w szczegółach ubarwienia ciała
  8. Uwagi. Wśród parazytoidów larw wymienia się rączyce Chetogena janitrix i borecznicę żółtą Drino gilva
  9. Uwagi 2. Autorami fotografii są Ricosz i Teresa Stolarczyk

 

Leave a Reply