Polistes albellus

Vespidae – Osowate
Ciało żółto-czarne. Nadustek samicy żółty z czarną plamą; nadustek samca całkowicie żółty, pozbawiony czarnego obrzeżenia i zaokrąglony na dolnej krawędzi. Skronie samca płaskie lub lekko wklęsłe – istotna cecha diagnostyczna gatunku. Za oczami żółta plamka. Na scutum zwykle obecne żółte, skośne smugi boczne. Tegule żółte, zaczernione tylko u nasady. Odwłok czarny z żółtymi przepaskami na tergitach. Czułki samicy 12-członowe, samca 13-członowe.

Francja – Oxelaëre 26.05.2017 ♀ Fot. Marie Lou Legrand

Polis.biglumis

Cieszyn 29.06.2008 ♀ Fot. Aleksander Dorda

Pol biglumis

Cieszyn 29.06.2008 ♀ Fot. Aleksander Dorda

Francja – Oxelaëre 26.05.2017 ♀ Fot. Marie Lou Legrand

  1. Status. Na południu kraju nierzadka, miejscami liczna
  2. Siedlisko. Ciepłe tereny otwarte – zarówno murawy psammofilne, jak i tereny wilgotne – w tym doliny rzeczne. Gniazdo gimnodomiczne (otwarte), konstruowane nisko nad ziemią, mocowane pojedynczą nóżką
  3. Wymiary. Długość ciała 13-16 mm
  4. Aktywność. Wiosna – jesień
  5. Lokalizacja. Francja, Polska – śląskie, Beskidy, Bieszczady
  6. Pokarm. Nektar, soki roślinne i owocowe, spadź, owady. Larwy entomofagiczne
  7. Podobne. Pozostałe klecanki różnią się detalami ubarwienia policzków (żółte u Polistes nimpha) i nadustka, wierzchu tułowia, czy czułków. U najbardziej podobnej Polistes biglumis zwykle brak żółtych smug bocznych na scutum, a tegule są silniej zaczernione; samca najpewniej odróżnić po wypukłych skroniach i czarnym obramowaniu nadustka oraz innym kształcie nadustka (jest lekko zaostrzony na dolnej krawędzi)
  8. Uwagi. Autorzy obserwacji – Marie Lou Legrand Jasiek Zieliński Aleksander Dorda Andrzej Kucharski
  9. P.albellus w iNat

Uherce Mineralne 10.05.2023 ♀ Fot. Andrzej Kucharski

Uherce Mineralne 10.05.2023 ♀ Fot. Andrzej Kucharski

Beskidy 13.06.2020 ♀ Fot. Jasiek Zieliński

Po biglumis

Cieszyn 29.06.2008 ♀ Fot. Aleksander Dorda

Beskidy 13.06.2020 ♀ Fot. Jasiek Zieliński


Łódź 21.02.2024

avidal

Zostaw odpowiedź