Vespidae – Osowate
Ciało żółto-czarne. Nadustek samicy żółty z czarną plamą; nadustek samca całkowicie żółty, pozbawiony czarnego obrzeżenia i zaokrąglony na dolnej krawędzi. Skronie samca płaskie lub lekko wklęsłe – istotna cecha diagnostyczna gatunku. Za oczami żółta plamka. Na scutum zwykle obecne żółte, skośne smugi boczne. Tegule żółte, zaczernione tylko u nasady. Odwłok czarny z żółtymi przepaskami na tergitach. Czułki samicy 12-członowe, samca 13-członowe.
- Status. Na południu kraju nierzadka, miejscami liczna
- Siedlisko. Ciepłe tereny otwarte – zarówno murawy psammofilne, jak i tereny wilgotne – w tym doliny rzeczne. Gniazdo gimnodomiczne (otwarte), konstruowane nisko nad ziemią, mocowane pojedynczą nóżką
- Wymiary. Długość ciała 13-16 mm
- Aktywność. Wiosna – jesień
- Lokalizacja. Francja, Polska – śląskie, Beskidy, Bieszczady
- Pokarm. Nektar, soki roślinne i owocowe, spadź, owady. Larwy entomofagiczne
- Podobne. Pozostałe klecanki różnią się detalami ubarwienia policzków (żółte u Polistes nimpha) i nadustka, wierzchu tułowia, czy czułków. U najbardziej podobnej Polistes biglumis zwykle brak żółtych smug bocznych na scutum, a tegule są silniej zaczernione; samca najpewniej odróżnić po wypukłych skroniach i czarnym obramowaniu nadustka oraz innym kształcie nadustka (jest lekko zaostrzony na dolnej krawędzi)
- Uwagi. Autorzy obserwacji – Marie Lou Legrand Jasiek Zieliński Aleksander Dorda Andrzej Kucharski
- P.albellus w iNat
Łódź 21.02.2024








