Peter Medawar

Zmarł 2 października 1987 roku w Londynie

Świat docenił go za nieoceniony wkład w dziedzinę transplantologii. Wymyślił i opisał metodę przeszczepu tkanek w celu kontrolowania tolerancji immunologiczna. Pozwoliła ona na minimalizację ryzyka odrzucenia przeszczepianych narządów. Jako nagrdoę odebrał Nobla i tytuł szlachecki – teraz to sir Peter Medawar.

Ja jednak znam go bardziej jako błyskotliwego ewolucjonistę oraz stanowczego krytyka freudowskiej psychoanalizy. Jednym z jego bardziej znanych osiągnięć stanowi teoria starzenia się osobniczego próbująca znaleźć odpowiedź na wówczas palące pytanie: dlaczego ewolucja dopuszcza do starzenia się pomimo tego, że tym samym obniża się dostosowanie (fitness) osobnika, a samo starzenie się nie przynosi żadnych korzyści; wydaje się być zbędne i nie sposób nazwać je adaptacją. Rozprawia się z argumentami nawiązującymi do koncepcji doboru grupowego i  przekonującymi, że starzenie się jest aktem altruizmu osobnika wobec własnego gatunku. Jako główna przyczynę wskazuje dziś powszechnie akceptowalną zasadę, że niektóre geny letalne nie podlegają naciskowi doboru naturalnego, gdyż jakiś zakres ich fenotypu (można by go nazwać letalnym) ujawnia się się już po okresie reprodukcyjnym i jako takie nie mogą być wyeliminowane.

Peter Medawar

Nauka jest sztuka tego, co rozwiązywalne.

Wierzę w „inteligencję” i wierzę również, że istnieją dziedziczne różnice w zdolnościach intelektualnych, ale nie wierzę, że inteligencja jest prostą skalarną cechą, którą można zmierzyć, przypisując jej jedną wartość — IQ lub coś podobnego.

Jest to… znak czasu – choć nasi koledzy zajmujący się fizyką i chemią mogą się uśmiechnąć, słysząc te słowa – że biologia stała się nauką formułującą teorie przewidujące prawa świata ożywionego, a przewidywania te niekiedy okazują się trafne. Fakty te utwierdzają mnie w głęboko wyznawanym przekonaniu, że biologia jest nadrzędna wobec wszystkich nauk.

Najwyższy czas, aby laicy porzucili mylne przekonanie, że badania naukowe są zimnym, beznamiętnym przedsięwzięciem, pozbawionym wyobraźni, a naukowiec to człowiek, który dokonuje odkryć; na każdym poziomie wysiłku badania naukowe są przedsięwzięciem pełnym pasji, a rozwój wiedzy przyrodniczej zależy przede wszystkim od wyprawy w to, co można sobie wyobrazić, lecz co jeszcze nie jest znane.

Ludzki umysł traktuje nowy pomysł tak, jak organizm traktuje obce białko – odrzuca go.

Uważam, że można przedstawić przekonujące argumenty na rzecz tezy, iż nie tyle wierzymy w Boga dlatego, że On istnieje, co raczej On istnieje dlatego, że w Niego wierzymy… Rozpatrywany jako element świata, Bóg posiada taki sam stopień i rodzaj obiektywnej rzeczywistości, jak inne wytwory umysłu… Żałuję swego braku wiary w Boga i w religijne odpowiedzi w ogóle, gdyż sądzę, że wielu potrzebującym przyniosłoby satysfakcję i ukojenie, gdyby udało się odkryć i przedstawić trafne naukowe oraz filozoficzne racje przemawiające za wiarą w Boga… Porzucenie rządów rozumu na rzecz uznawania wiary za prawdziwą jedynie na podstawie żarliwości i stopnia przekonania, z jakim ją wyznajemy, może być niebezpieczne i destrukcyjne… Jestem racjonalistą – co w dzisiejszych czasach, muszę przyznać, czyni mnie postacią nieco anachroniczną.


2 października 1927 roku, Sztokholm – zmarł Svante Arrhenius

Pochodzący ze Szwecji przyrodnik o szerokich zainteresowaniach i kompetencjach obejmujących m.in. chemię, fizykę, astrobiologię i klimatologię. Jako pierwszy wskazał na antropogeniczny wzrost dwutlenku węgla w atmosferze jako główną przyczynę mającego nastąpić, jak trafnie przewidywał, globalnego ocieplenia. Sformułował również jedną z wersji hipotezy panspermii i wiele innych przełomowych poglądów na kosmologię. Zawarł je w książce Jak powstają światy.

Jedno z wydań Jak powstają światy



1 października

3 października

Dodaj komentarz