Ernobius abietis – Stukacz świerkowiec

Ptinidae
Chrząszcze typowe w wyglądzie dla kołatkowatych. Barwa grzbietu jasno brunatna. Przedplecza z silnie rozwiniętymi bokami na całej jego długości. Owłosienie – krótkie, żółtawe szczecinki, przerzedzone na grzbiecie przedplecza i końcach pokryw. Boki przedplecza z przednimi wcięciami o prawie prostym kącie. Głowa, przedplecze i ostatnie człony czułków (zwłaszcza u ♂) z wiekiem często czernieją. Pokrywy umiarkowanie wydłużone. Na końcach pokryw bardziej lub mniej intensywna, dobrze oddzielona od tła czerwono-brunatna plama, wydłużająca się wzdłuż szwu pokryw i wierzchołków. Dymorfizm płciowy ogólnie słabo zaznaczony: ♂ jest dużo ciemniejszy od  samicy, ale po stronie brzusznej. Czułki u obu płci sięgają do połowy pokryw.

Okolice Pruszkowa 21.04.2023 Na parasol z gałęzi świerka. Fot. Marek W. Kozłowski

Okolice Pruszkowa 21.04.2023. Fot. Marek W. Kozłowski

  1. Status. Lokalny, miejscami liczny; występuje w całym kraju
  2. Siedlisko. Obecny wszędzie tam gdzie rosną świerki
  3. Wymiary. Długość 2.3-3.8 mm. Długość larwy od 0.88 do 4.6 mm (w zależności od stadium rozwojowego)
  4. Aktywność. Zwykle zimują osobniki dorosłe, które odbywają rójkę na wiosnę. Samice składają jaja u podstawy szyszek. Jaja składane są także w lecie tak przez samice nowego pokolenia, jak i przez samice które przezimowały. Chrząszcze opuszczą szyszki wygryzając okrągłe otworki
  5. Lokalizacja. Finlandia, Polska – mazowieckie
  6. Pokarm. Larwy rozwijają się w trzpieniu szyszki  w długich chodnikach, luźno wypełnionymi ekskrementami; żerują gromadnie
  7. Podobne. Żerowisko można pomylić z żerowiskiem gąsienicy Laspeyresia strobilella, jednak tu odchody są owinięte przędza, a żerowiska wychodzą z trzpienia i penetrują nasiona, uszkadzając je, czego nigdy nie czynią larwy Ernobius spp. Imagines podobne do rzadszego gatunku gatunku rodzaju: stukacza mniejszego Ernobius anietinus, który jest bardziej smukły i przeciętnie mniejszy (2.0-3.0 mm). Różnią się także proporcjami członów czułków – u Ernobius abietis człon 9 jest podobnej długości jak człony 6-8 łącznie. U Ernobius anietinus czułki samców są wydłużone, a u obu płci człony 7 i 8 są tylko nieco krótsze członów 9-11
  8. Uwagi. Larwy padają ofiarą męczelkowatych Baeacis abietis i Bracon pineti. W wygryzione trzpienie szyszek wnikają drapieżne larwy Thanasimus formicarius i Dasytes caeruleus
  9. Uwagi 2. Autorzy obserwacji – Pentti Ketola Marek W.Kozłowski
  10. A.abietis w iNat

Finlandia 31.03.2024 Fot. Pentti Ketola


Warszawa 23.04.2023

Marek W.Kozłowski

Zostaw odpowiedź